Misschien was dat wat eindelijk begon.
Geen perfect verhaal.
Geen schone liefde van het begin.
Maar iets waarachtigers.
De mogelijkheid van een gekozen leven.
De mogelijkheid om elkaar aan te kijken zonder vermommingen.
De mogelijkheid dat een meisje dat verkocht werd alsof ze niets waard was, te laat voor degenen die haar wilden ruïneren, zou ontdekken dat ze nooit handelswaar was geweest.
Het was kracht geweest.
Het was waardigheid geweest.
Het was het stukje geweest dat niemand waardeerde totdat het het hele verhaal overeind hield.
En misschien was het daarom, terwijl de zon onderging boven de daken van San Miguel de la Cañada, dat Renata iets begreep dat haar ziel veranderde.
Soms komt redding niet op de manier waarvan men droomt.
Soms komt het vermomd als tegenslag.
Soms ruikt het naar stof, naar een klein stadje en een gebroken leugen.
Soms presenteert het zich als een man die door iedereen wordt veracht.
En soms begint het op de dag dat je denkt dat je leven voorbij is.
Omdat er bestemmingen zijn die niet breken wanneer ze worden verkocht.
Ze wachten gewoon op het juiste moment om op te staan en te laten zien wie er echt de baas is.
Het bovenstaande verhaal is een compilatie en is geen waargebeurd verhaal.
