DE BRUILOFT

De bruiloft werd het schandaal van het jaar.

Journalisten verdrongen zich buiten de kerk.

Gasten fluisterden achter Clara’s rug.

“Ze is prachtig.”

“Waarom zou ze met hem trouwen?”

“Ze moet wel wanhopig zijn.”

“Stel je voor dat je je huwelijksnacht met die man doorbrengt.”

Clara heeft alles gehoord.

Ze wilde verdwijnen.

Maar toen Sebastian in zijn rolstoel arriveerde, zwetend onder zijn pak, merkte ze iets onverwachts op.

Hij zag er nerveus uit.

Niet boos.

Niet arrogant.

Nerveus.

Toen ze naast elkaar stonden, vroeg Clara zachtjes:

Voelt u zich ongemakkelijk?

Sebastian keek haar aan.

“Het gaat goed met me.”

“Je zweet.”

“Ik zweet altijd.”

Ze haalde een zakdoek uit haar tas.

Voordat hij haar kon tegenhouden, veegde ze zachtjes zijn voorhoofd af.

De hele kerk leek te bevriezen.

Sebastian staarde haar aan.

Clara glimlachte zwakjes.

“Je verpest je pak.”

Voor het eerst in jaren wist Sebastian niet wat hij moest zeggen.

Tijdens de ceremonie week Clara geen moment van hem af.

Toen fotografen hen vroegen elkaars hand vast te houden, deed ze dat.

Toen Sebastian moeite had om te blijven staan ​​voor de foto’s, ondersteunde ze stilletjes zijn arm.

En toen iedereen verwachtte dat Clara een afkeurende blik zou hebben…

Ze zag er gewoon vriendelijk uit.

Die vriendelijkheid verontrustte Sebastian meer dan haat ooit zou kunnen.

---

HUN EERSTE NACHT

Het landhuis was enorm.

Marmeren vloeren.

Kristallen kroonluchters.

Tientallen bedienden.

Clara had nog nooit zoiets gezien.

De slaapkamer van Sebastian was bijna net zo groot als haar hele ouderlijk huis.

Hij kwam met moeite binnen en plofte zwaar neer op de rand van het bed.

Clara wachtte.

Ten slotte zei hij:

“Je kunt op de bank slapen.”

Ze knipperde met haar ogen.

“Waarom?”

“Omdat ik te groot ben. Je zult je ongemakkelijk voelen.”

Ze knikte.

Vervolgens voegde hij er koeltjes aan toe:

“En voordat ik ga slapen, wil ik dat mijn voeten gewassen worden.”

Clara staarde hem aan.

Hij vervolgde.

“Breng me dan eten.”

Iets aan zijn uitdrukking maakte haar achterdochtig.

Maar ze maakte geen bezwaar.

Ze bracht water.

Ze hielp hem zijn schoenen uit te trekken.

Ze bereidde zijn maaltijd.

Ze legde zelfs een kussen achter zijn rug.

Sebastian hield haar de hele tijd in de gaten.

Ten slotte vroeg hij:

‘Waarom klaag je niet?’

“Zou dat iets veranderen?”

“Nee.”

“Dan heeft het geen zin.”

Hij staarde haar aan.

‘Je haat me toch niet?’

Clara hield even stil.

“Ik ken je niet goed genoeg om je te haten.”

Die woorden bleven hem bij, lang nadat ze in slaap was gevallen.