HET VREEMDE HUWELIJK
De maanden die volgden verliepen totaal anders dan Clara had verwacht.
Sebastian was lastig.
Hij klaagde voortdurend.
Hij deed alsof hij hulpeloos was.
Hij stelde vreemde eisen.
Maar Clara merkte al snel inconsistenties op.
Telkens als hij dacht dat ze niet keek, veranderde hij zijn gedrag.
Zijn schouders strekten zich.
Zijn ademhaling normaliseerde zich.
Soms trok hij zich urenlang terug in zijn studeerkamer.
En elke ochtend merkte Clara iets vreemds op.
Zijn kleren waren enorm.
Veel te groot.
Op een avond kwam ze per ongeluk in zijn studeerkamer terecht.
Sebastian draaide zich onmiddellijk om.
“Wat ben je aan het doen?”
“Ik was naar je op zoek.”
“Vertrekken.”
Clara stopte.
Ze zag een vreemd apparaat op de tafel liggen.
Het leek een soort medisch apparaat te zijn.
Ben je ziek?
Sebastians gezicht verstrakte.
“Nee.”
‘Waarom heb je dat dan nodig?’
“Omdat ik zei dat je moest vertrekken.”
Clara liep stilletjes naar buiten.
Ze vroeg het niet nog een keer.
Maar ze werd nieuwsgierig.
HET GEHEIM
Er gingen zes maanden voorbij.
Er is iets veranderd tussen hen.
Sebastian deed niet langer alsof hij volkomen hulpeloos was in de buurt van Clara.
Hij begon met haar te praten.
Echt praten.
Ze hebben samen gegeten.
Ze keken films.
Hij ontdekte dat Clara dol was op oude boeken.
De volgende ochtend vulde hij een hele kamer ermee.
Toen Clara vroeg waarom, zei hij simpelweg:
“Je zei dat je van boeken houdt.”
Ze glimlachte.
‘Je herinnerde het je?’
“Ik onthoud alles wat je zegt.”
Ze keek hem daarna anders aan.
Sebastian merkte het op.
En voor het eerst was hij bang.
Omdat hij verliefd werd op zijn vrouw.
Maar Clara kende de waarheid nog steeds niet.
HET JUBILEUM
Een jaar na hun bruiloft organiseerde Sebastian een besloten feest.
Geen gasten.
Geen verslaggevers aanwezig.
Alleen zij tweeën.
Clara kwam de eetkamer binnen en bleef staan.
De tafel stond vol kaarsen.
Haar favoriete bloemen omringden de kamer.
Er was een taart.
En ernaast stond een klein fluwelen doosje.
“Wat is dit?”
“Jouw jubileumcadeau.”
Clara glimlachte.
“Je hebt het onthouden.”
“Ik zei het toch.”
Hij stond op.
Maar deze keer…
Er was iets anders.
Hij maakte geen gebruik van zijn rolstoel.
Clara verstijfde.
‘Sebastian?’
Hij zette één stap.
En toen nog een.
Ze staarde hem aan.
‘Kun je lopen?’
