Toen ik zwanger was van onze zoon, waren mijn man en ik het verrassend snel eens over zijn naam: Macey. We vonden hem modern, zacht en uniek. Geen naam die je op elk schoolplein hoort, maar juist eentje die opviel zonder vreemd te zijn. Voor ons voelde het meteen goed.

Tenminste, dat dacht ik.

Want een paar weken voordat onze zoon geboren werd, zei mijn man ineens iets wat ik totaal niet had zien aankomen.

“Ik ben bang dat de naam van onze zoon te meisjesachtig klinkt.”

Ik weet nog precies waar we waren toen hij dat zei. We zaten op de bank, bezig met de laatste voorbereidingen voor de babykamer. En ineens was daar die twijfel.

Twijfels over de naam Macey

Eerlijk gezegd schrok ik ervan. Niet omdat hij twijfelde – dat doen bijna alle aanstaande ouders wel eens – maar omdat hij juist altijd zo enthousiast was geweest over de naam Macey.

Volgens hem klonk de naam zacht en elegant, misschien zelfs iets te zacht voor een jongen. Hij was bang dat anderen zouden denken dat het een meisjesnaam was.

Ik begreep zijn zorg ergens wel. Veel namen eindigen tegenwoordig op een -y of -ie klank, en sommige daarvan worden vaker aan meisjes gegeven. Toch voelde Macey voor mij helemaal niet als een uitgesproken meisjesnaam.

Integendeel.

Waarom wij juist voor Macey kozen

Wat ik zo mooi vind aan de naam Macey, is dat hij niet in een hokje past. Hij heeft iets vriendelijks, maar tegelijkertijd ook iets stoers en eigentijds.

Juist omdat de naam niet direct een traditioneel jongens- of meisjeslabel heeft, vonden wij hem bijzonder.

Bovendien leven we in een tijd waarin steeds meer ouders kiezen voor genderneutrale namen. Namen hoeven niet meer per se heel duidelijk “jongensachtig” of “meisjesachtig” te klinken.

Voor ons voelde Macey als een naam met karakter.

Wat vonden anderen van de naam?

Natuurlijk hebben we er met familie en vrienden over gesproken. Tot mijn verbazing reageerde bijna niemand zoals mijn man had verwacht.

De meeste mensen vonden de naam juist origineel en modern.

Sommigen vroegen wel of het een familienaam was of waar de naam vandaan kwam, maar niemand zei dat hij vreemd of te vrouwelijk klonk.

Dat gaf ons vertrouwen.

Uiteindelijk besloten we niets te veranderen

In de laatste weken van mijn zwangerschap hebben we nog tientallen andere namen bekeken. Maar geen enkele naam voelde zo goed als Macey.

Elke keer kwamen we weer terug bij dezelfde conclusie: dit is gewoon zijn naam.

En toen onze zoon uiteindelijk geboren werd en we hem voor het eerst zagen, verdwenen alle twijfels vanzelf.

Hij was gewoon Macey.

Niet omdat de naam perfect was volgens anderen, maar omdat hij perfect bij hem paste.

Voor ouders die twijfelen over hun babynaam

Als ik één ding heb geleerd, dan is het dat bijna iedere ouder op een bepaald moment twijfelt over een gekozen naam. Je vraagt je af hoe anderen erop zullen reageren, of je kind er later blij mee zal zijn en of je de juiste keuze maakt.

Maar uiteindelijk is de belangrijkste vraag niet wat anderen vinden.

De belangrijkste vraag is: voelt deze naam goed voor jullie?

Voor ons was het antwoord uiteindelijk heel duidelijk.

En daarom heet onze zoon vandaag nog steeds met trots: Macey.

Toen mijn dochter werd geboren, waren mijn partner en ik dolgelukkig. We hadden maanden nagedacht over haar naam. De voornaam vonden we prachtig, de tweede naam was een eerbetoon aan mijn oma en onze achternaam sprak natuurlijk voor zich. Alles klopte.

Amanda heet ze, en als tweede naam heet ze Sara. Onze achternaam begint ook met een S.

Tenminste… dat dachten we.

Pas jaren later viel het kwartje. Of eigenlijk: iemand anders wees ons erop. “Weet je dat haar initialen ASS vormen?” vroeg een buitenlandse collega lachend. Ik keek hem verbaasd aan. ASS? O, wacht…

Ik had er werkelijk geen seconde bij stilgestaan.

In Nederland doen we eigenlijk niet zo veel met initialen. Ze staan op officiële documenten, soms op een koffiebeker of een sporttas, maar verder let bijna niemand erop. Tot je in een Engelstalige omgeving terechtkomt. Daar betekent “ass” natuurlijk iets heel anders, en niet bepaald iets waar je je kind graag mee associeert.

Oeps, foutje

Sindsdien zie ik het overal. Op haar schoolspullen, op formulieren en zelfs op een sleutelhanger die we ooit cadeau kregen. Iedere keer denk ik: hoe hebben we dit kunnen missen?

Toch heb ik er ook veel van geleerd. Als je een naam kiest, denk je aan de klank, de betekenis en misschien aan hoe hij bij de achternaam past. Maar initialen? Die verdwijnen vaak helemaal naar de achtergrond. Terwijl ze soms onverwacht veel kunnen uitmaken.

Gelukkig lijkt mijn dochter er zelf totaal niet mee te zitten. Toen ik het haar uitlegde, haalde ze haar schouders op en zei: “Nou en?” Misschien heeft ze wel gelijk. Kinderen zijn vaak veel minder bezig met dit soort dingen dan volwassenen.

En eerlijk is eerlijk: ik zou haar naam nog steeds kiezen. Hij past perfect bij haar en we houden er nog altijd van. Die drie letters veranderen daar niets aan.

Maar als vrienden mij nu vertellen dat ze zwanger zijn en een naam hebben gekozen, stel ik altijd één extra vraag: “Hebben jullie de initialen al even achter elkaar gezet?”

Want soms zit de grootste verrassing niet in de naam zelf, maar in drie kleine letters waar je jarenlang niet naar hebt gekeken.

‘Toen ik zwanger was van mijn eerste zoon, vond ik het uitzoeken van een naam misschien wel het leukste onderdeel van de hele zwangerschap. Avonden lang maakte ik lijstjes, bladerde ik door babynamenboeken en stuurde ik mijn partner eindeloos suggesties door. Totdat ik tijdens een etentje enthousiast twee favorieten noemde.

Mijn moeder keek me aan, legde haar bestek neer en zei zonder een spoor van twijfel: “Die twee namen kun je beter niet kiezen voor je zoon.”

Ik dacht eerst dat ze een grapje maakte. Dat deed ze niet.