— De spoedeisende hulp is op de eerste verdieping.
— Mijn vader ligt hier.
Marina zweeg.
Don Esteban Salgado had een hartaanval gehad en de artsen konden niet beloven dat hij de komende week zou overleven.
Artem had al drie nachten op een stoel voor de kamer van zijn vader geslapen.
Marina kende de gezichten van mensen die wachten op de mogelijkheid dat ze afscheid zullen moeten nemen van iemand maar al te goed.
— Het spijt me, zei ze zacht.
— Dank je.
De volgende dag stormde haar collega Teresa met grote ogen de rustkamer binnen.
— Weet jij eigenlijk wel wie die man is?
— Iemand die ik ooit heb gekend.
— Hij is Artem Salgado. Zijn bedrijf heeft de helft van de nieuwe gebouwen in Puerto de Hierro gebouwd.
Marina roerde zwijgend in haar koffie.
Ooit was hij vertrokken met één tas, een oude laptop en veel te grote dromen.
Nu stond zijn naam in economische tijdschriften en reed een chauffeur hem door de stad.
— Hij heeft naar jou gevraagd, voegde Teresa eraan toe.
— Zijn vader is ziek.
— Hij vroeg niet naar de verpleegkundige. Hij vroeg naar Marina Ortiz.
Vier dagen lang vermeed Marina iedere ontmoeting met hem.
Op de vijfde avond stond de man met twee bekers koffie op haar te wachten op de parkeerplaats.
— Je kunt me vragen om weg te gaan, zei hij. Maar ik zou liever hebben dat je dat niet doet.
— Je weet niet eens meer hoe ik mijn koffie drink.
— Zwart. Zonder suiker.
Marina nam de beker aan.
— Dat betekent niet dat ik je heb vergeven.
— Dat weet ik.
Artem vertelde haar over de afgelopen acht jaar.
Over zijn bedrijf.
Over een ernstig ongeluk.
Over zijn breuk met de vrouw door wie veel mensen dachten dat hij voorgoed uit Guadalajara was vertrokken.
— Ik ging weg omdat ik dacht dat ik je niet het leven kon geven dat je verdiende, bekende hij. Destijds dacht ik dat verdwijnen minder pijn zou doen dan blijven en je op een dag teleurstellen.
— Je had het mis.
— Ja.
Hij probeerde zichzelf niet te verdedigen.
Hij zei alleen:
— Ik verwacht niet dat je me iets teruggeeft. Ik zag je gewoon en kon niet doen alsof je nooit iets voor me had betekend.
Marina dacht aan Ximena, die haar oppas waarschijnlijk net uitlegde waarom lederschildpadden zo diep kunnen duiken.
Het was tijd om haar de waarheid te vertellen.
