DEEL 3
De zeven weken die volgden, gaven een compleet andere betekenis aan die aanstaande bruiloft voor mij.
Terwijl Lucas bloemstukken uitkoos, de gasten van hoog niveau bevestigde en foto’s met Gwen plaatste, leerde ik om in korte periodes van twee uur te slapen, hongergehuil te onderscheiden van vermoeidheid en mijn dochter met één arm vast te houden terwijl ik met de andere juridische verklaringen ondertekende.
Ik heb mijn pasgeboren dochter Hazel genoemd.
Ik koos de naam tijdens mijn zwangerschap omdat ik na zoveel donkere maanden iets nodig had dat een heldere, gouden dageraad aankondigde. Er stond geen Prescott-achternaam op haar geboorteakte, want officieel heette ze Hazel Kingsley. Ik was niet van plan een pasgeboren kind als goedkoop wapen voor wraak te gebruiken, maar ik was er volledig klaar voor om onze toekomst te verdedigen.
Mijn advocaat heeft alles discreet via de juiste juridische kanalen geregeld.
Allereerst hebben we een spoedverzoek ingediend bij de rechtbank om alle bankrekeningen die rechtstreeks aan het trustfonds van mijn grootmoeder waren gekoppeld, te bevriezen. Vervolgens hebben we de volledige e-maillogboeken, overboekingen en officiële bankafschriften aan de rechter overhandigd. Een forensisch onderzoek heeft veertien ongeautoriseerde transacties gereconstrueerd die in de laatste achttien maanden van mijn huwelijk waren uitgevoerd.
Het fraudepatroon was volkomen onmiskenbaar. Geld dat uit mijn privétrust stroomde, ging via twee schijnvennootschappen naar rekeningen die rechtstreeks werden beheerd door Prescott Crest Holdings. Een deel ervan werd gebruikt om enorme bedrijfsschulden van Lucas’ bedrijf af te lossen, terwijl een ander deel werd gebruikt voor luxe, op maat gemaakte interieurs voor het landgoed in Malibu.
Er was zelfs een factuur van zeventienduizend achthonderd dollar voor een luxe chef-kokkeuken. Ik herkende het adres meteen, want Lucas had het me maanden geleden laten zien tijdens een videogesprek over de scheiding, waarbij hij beweerde dat het pand volledig van Gwens rijke familie was.
Die bewering was een complete leugen, want het was volledig gefinancierd met mijn gestolen geld.
De pijnlijkste ontdekking betrof Lucas’ moeder. Gertrude Prescott had altijd ontkend iets af te weten van Lucas’ zakelijke financiën, en beweerde dat zakendoen iets voor mannen was. Toch werd er tussen de juridische documenten een overschrijving van vierenzestigduizend dollar gevonden, rechtstreeks naar een bedrijf dat eigendom was van Gertrude, waarmee de aanbetaling voor een appartement aan het strand in Santa Barbara werd gedaan.
Lucas had twee jaar voor onze scheiding ontdekt dat het familiebedrijf failliet dreigde te gaan. Toen traditionele bankleningen niet doorgingen, richtten ze hun pijlen op mijn privétrust. Mijn grootmoeder, Beatrice, had dat vermogen in de loop der decennia opgebouwd met de bedoeling ervoor te zorgen dat ik nooit financieel van iemand afhankelijk zou zijn.
Het geld dat bedoeld was om mij te beschermen, was uiteindelijk terechtgekomen bij de financiering van precies die mensen die mij volkomen minachtten.
De trouwdag was eindelijk aangebroken: een heldere, zonnige zaterdag in Malibu. Meer dan tweehonderd gasten verzamelden zich op de keurig onderhouden gazons van het landgoed aan de oceaan, waaronder vooraanstaande zakenlieden, oud-studenten en zakenpartners van Lucas.
Gwen droeg een ivoorkleurige jurk die haar vijf maanden durende zwangerschap nauwelijks verhulde. Lucas leek opgetogen toen hij het evenement omtoverde tot een vertoning van zijn vermeende persoonlijke succes, en had zelfs een privé-tentoonstelling ingericht om een nieuw vastgoedproject van Prescott Crest Holdings onder de aandacht te brengen.
Ik kwam alleen aan, gekleed in een donkerblauwe jurk, met eenvoudige pareloorbellen die van mijn grootmoeder waren geweest, en met een enkele bruine map onder mijn arm. Ik had Hazel achtergelaten in de veilige, liefdevolle zorg van mijn zus.
Toen ik het landgoed betrad, verstomden de gesprekken om me heen tot een gefluister. Lucas’ moeder, Gertrude, was de allereerste die me benaderde.
‘Ik had niet gedacht dat je het lef zou hebben om hier op te duiken,’ sneerde Gertrude, terwijl ze een slokje nam van haar dure champagne.
Ik keek haar recht in de ogen. Vijf jaar lang had ik geprobeerd deze vrouw te behagen, maar nu voelde ik helemaal niets meer. “Lucas heeft me persoonlijk uitgenodigd.”
‘Hij deed dat alleen maar uit beleefdheid,’ sneerde Gertrude gemeen. ‘Doe jezelf een groot plezier: eet je eten op, feliciteer ze en ga rustig weg.’
