DEEL 2
‘Wat wilt u dat ik doe met betrekking tot de hutindeling?’ vroeg Brenda nadat ze de extra’s had aangepast.
“Verplaats de hutten die geregistreerd staan op naam van Gregory Prescott, Laura Prescott, Kendall Prescott en haar vriend Mason Blake naar de allergoedkoopste beschikbare opties,” instrueerde ik.
Brenda pauzeerde even terwijl ze het beschikbaarheidssysteem controleerde. ‘Bedoelt u de binnenhutten op het laagste dek?’
‘Ja, precies die kamers,’ bevestigde ik.
‘Die direct boven de machinekamer, zonder ramen?’, vroeg ze voorzichtig.
‘Die klinken absoluut perfect,’ antwoordde ik zonder aarzeling.
‘En hoe zit het met uw belangrijkste penthouse-suite op de directieverdieping?’ vroeg Brenda.
Ik keek uit mijn raam naar de felle ochtendzon die weerkaatste op de skyline van de stad. “Laat mijn penthouse-suite alstublieft precies zo staan, want ik ga toch mee op deze cruise.”
Twee weken later liep ik alleen met mijn bagage door de vertrekhal, en voelde me volkomen vrij.
Mijn penthouse-suite was groter dan mijn allereerste studio-appartement. Het beschikte over een ruim privébalkon, een badkamer van gepolijst marmer, een gratis fles gekoelde champagne en een persoonlijke welkomstkaart met alleen mijn naam erop. Voor het eerst in mijn leven was iets waar ik voor betaald had helemaal van mij.
De eerste volledige dag op het water heb ik mijn familieleden zoveel mogelijk vermeden. Maar op de tweede avond zag ik ze in de grote buffetzaal zitten toen ik naar het restaurant liep.
Ze zagen er vreselijk uit. Papa was rood van woede, mama zag er doodmoe uit en Kendall klaagde luidkeels tegen iedereen die het maar kon horen.
Moeder draaide plotseling haar hoofd om en keek me recht in de ogen. Ze verstijfde in haar stoel. Vader draaide zich om om te zien waar ze naar keek, en Kendall volgde snel zijn blik.
Ik bleef bij het panoramische raam staan en nam rustig een slokje water, terwijl ik toekeek hoe hun gezichten veranderden in pure verbijstering.
Ze sprongen meteen van hun stoelen en stormden op mijn plek af. Papa bereikte mijn plek als eerste, zijn gezicht rood van irritatie.
‘Wat doe je in vredesnaam op dit schip, Mallory?’ vroeg papa agressief.
Ik vouwde mijn servet rustig op en keek hem aan. “Ik geniet gewoon van de zeereis die ik heb gekocht.”
Kendall staarde naar de glimmende gouden VIP-band om mijn pols, waarna ze haar blik richtte op de eenvoudige lichtblauwe plastic band om haar eigen arm.
Kendall bleef ongelovig knipperen terwijl ze haar goedkope polsbandje vergeleek met mijn gouden VIP-pas. Haar lippen gingen open, maar ze slaagde er niet in een enkel verstaanbaar woord uit te brengen.
‘Je hebt dit expres gedaan!’ schreeuwde papa, een dikke ader in zijn nek zwol op en zijn gezicht vertrok van woede. ‘Je hebt onze hele reis verpest!’
‘Waar heb je het over, Gregory?’ vroeg ik kalm, terwijl ik mijn servet op tafel legde. ‘Ik ben gewoon aan het genieten van mijn diner.’
‘Doe niet alsof je van niets weet, Mallory!’ blafte hij, terwijl hij met zijn vuist op de tafel sloeg, waardoor de passagiers om hem heen verbaasd hun hoofd omdraaiden. ‘We zijn bij de terminal aangekomen en de baliemedewerker gaf ons sleutels voor een kamer diep in de romp! Het is een piepklein hokje direct boven de machinekamer, de muren trillen constant en de gang stinkt naar uitlaatgassen!’
‘En waar zijn onze cocktailarrangementen?’ gilde Kendall, eindelijk weer op adem gekomen. ‘Mason en ik gingen naar de lounge bij het zwembad, en de barman rekende zestig dollar van mijn creditcard af omdat hij zei dat onze premiumtoegang volledig was ingetrokken!’
“Het draadloze internet werkt ook niet in die gang!” voegde mijn moeder eraan toe, terwijl ze naar voren stapte, haar stem trillend van frustratie. “Ik kon geen enkele update op mijn social media-pagina plaatsen, en toen we naar de excursiebalie gingen, vertelden ze ons dat onze strandcabana was geannuleerd en dat we ons geld terug hadden gekregen!”
Ik pakte mijn glas en nam een langzame slok voordat ik naar hen opkeek. “Ik heb slechts een paar administratieve aanpassingen aan mijn persoonlijke account gedaan.”
‘Jouw account?’ riep papa luid. ‘Jij hebt die kaartjes aan ons cadeau gedaan voor onze familie!’
‘Nee, Gregory,’ antwoordde ik, waarbij ik de onderdanige toon die ik al tientallen jaren tegen hem had gebruikt, liet varen. ‘Ik had een familievakantie gefinancierd, maar toen stuurde Laura me een sms’je waarin ze expliciet zei dat ik niet welkom was, omdat je alleen je echte familie op deze reis wilde hebben.’
Moeder deinsde even terug en keek naar het tapijt. “Mallory, je vader was gewoon overweldigd door de werkstress, en we dachten dat jij het veel te druk had met je werk om bij ons langs te komen.”
‘Lieg niet tegen me, mam,’ onderbrak ik haar vastberaden. ‘Je hebt een geheime groepschat aangemaakt nadat je me eruit had gezet, je hebt de kleren gedragen die ik had gekocht en je hebt gepost dat je blij was dat ik er niet was, zodat je van een rustige reis kon genieten. Je hebt me behandeld als een automatische geldautomaat die luxe levert en dan in het niets verdwijnt.’
Mason Blake, Kendalls vriend, baande zich een weg door het gangpad, er totaal verward uitzien. “Mallory, ik heb vreselijke hoofdpijn van het constante gezoem van de motor in die gang. Kun je alsjeblieft de manager bellen en ons terugverplaatsen naar de balkons op de bovenverdieping? Jij verblijft in een penthouse terwijl wij op smalle stapelbedden slapen!”
‘Stapelbedden?’ grinnikte ik zachtjes. ‘Brenda van het bureau heeft echt fantastisch werk verricht met de aanpassingen.’
‘Je moet dit nu meteen oplossen!’ commandeerde mijn vader, terwijl hij boos met zijn vinger naar mijn gezicht wees. ‘Loop naar de klantenservicebalie, laat je pasje zien en upgrade onze kamers terug naar de standaard die ze verdienen! Ik ben je vader, en je zult ons niet met zo’n disrespect behandelen!’
‘Familie?’ Ik ging rechtop staan en keek hem recht in de ogen, zonder terug te deinzen. ‘Familie maakt geen misbruik van het jarenlange harde werk van een dochter om een noodlijdend dakdekkersbedrijf te redden en haar vervolgens van een reis te gooien die ze zelf heeft gefinancierd. Familie steelt geen twintigduizend dollar van iemand en sluit diegene vervolgens buiten de kamer.’
‘Wij hebben je opgevoed en voor je gezorgd!’ riep moeder uit, terwijl ze de zaal rondkeek in de hoop dat de andere gasten haar medeleven zouden betuigen. ‘Hoe kun je je eigen ouders zo vernederen vanwege een simpele fout?’
‘Jullie hebben jezelf belachelijk gemaakt op het moment dat jullie besloten dat mijn waarde volledig afhangt van mijn bankrekening,’ antwoordde ik kalm. ‘Neem me nu even excuus, ik heb een reservering in het restaurant aan zee op dek 12.’
Ik pakte mijn handtas op en liep langs hen heen richting de uitgang.
Mijn vader greep me bij mijn schouder. “Mallory, stop nu en los dit op—!”
‘Als je me aanraakt,’ waarschuwde ik, terwijl ik me met een kalme maar strenge toon omdraaide, ‘dan roep ik de scheepsbeveiliging en laat ik jullie toegangsbewijzen volledig intrekken. Ik heb de hoofdreservering, Gregory. Ik kan jullie alle vier bij de volgende haven laten verwijderen en op de kade achterlaten. Daag me niet uit.’
Vader verstijfde onmiddellijk, zijn hand bleef in de lucht zweven terwijl zijn mond lichtjes open bleef staan zonder dat er een geluid uitkwam.
Ik glimlachte zachtjes, schikte mijn jurk en liep naar de glazen liften.
