Deel 3
De volgende drie dagen van de reis waren voor mij een waar paradijs, maar voor mijn familieleden een voortdurende beproeving.
Omdat ik een polsbandje voor het penthouse had, genoot ik onbelemmerde toegang tot het privézonnedek, de luxe lounges en de exclusieve restaurants. Ik bracht mijn middagen door in comfortabele ligstoelen met een gekoeld drankje, kijkend naar de kalme oceaan golven die onder de zon voorbij spoelden.
Ondertussen zat mijn familie vast in de overvolle gedeeltes van de benedendekken.
Ik zag ze af en toe vanaf de bovenste terrassen. Zonder hun drankarrangementen moesten ze elk drankje zelf betalen, wat constant tot ruzies tussen Kendall en Mason leidde over hun kredietlimiet. Zonder internet kon moeder geen vakantiefoto’s delen, waardoor ze de online aandacht die ze zo graag kreeg, moest missen. Zonder hun vooraf geboekte excursies stonden ze urenlang in de rij voor het openbaar vervoer in elke haven.
Op de vierde avond, terwijl het schip voor anker lag bij Saint Thomas, ging mijn telefoon in mijn suite over.
Het was mijn nicht Paige.
‘Mallory!’ riep Paige geschrokken uit toen ik opnam. ‘Wat is er in vredesnaam aan de hand op dat cruiseschip?’
‘Ik heb een heel rustige avond op mijn privébalkon,’ antwoordde ik nonchalant. ‘Waarom vraag je dat?’
‘Kendall belde me eerder huilend op!’ lachte Paige zachtjes. ‘Ze zei dat oom Gregory probeerde het privé-steakrestaurant binnen te komen, en dat de gastheer hem vertelde dat de hoofdrekeninghouder uitdrukkelijke instructies had gegeven om hem de toegang te ontzeggen!’
‘Dat klinkt typisch voor hem,’ merkte ik op met een lichte glimlach.
“Ze zei ook dat tante Laura oordopjes draagt omdat het gezoem van de motor in hun gang de hele kamer laat trillen!” vervolgde Paige opgewekt. “Ze probeerden vandaag een upgrade te boeken, maar het hele schip is volgeboekt! Ze zitten de rest van de week vast in die benedenhut!”
“Handelingen hebben gevolgen, Paige, zelfs voor mensen ouder dan zestig.”
“Ze zijn woedend op je, Mallory. Ze zeggen dat ze alle contact met je zullen verbreken zodra ze thuis zijn.”
Ik keek uit over de donkere oceaan die zich uitstrekte onder de heldere nachtelijke hemel en voelde een diepe opluchting.
‘Paige,’ zei ik zachtjes, ‘je kunt iemand die al is weggelopen niet de pas afsnijden.’
Een uur later klonk er een harde klop op mijn suitedeur.
Ik legde mijn boek neer, liep ernaartoe en deed de deur open.
Papa en mama stonden in de gang. Papa had rode ogen en zijn shirt was verkreukeld, terwijl mama er doodmoe uitzag met warrig haar en rode ogen.
‘Ben je nu tevreden?’ snauwde vader, zijn stem schor van woede. ‘Ben je tevreden terwijl je je moeder zo ziet lijden?’
‘Ik heb je twee dagen geleden een vraag gesteld, Gregory,’ zei ik, terwijl ik comfortabel tegen het frame leunde. ‘Dacht je nou echt dat je mijn geld kon afpakken, me kon vertellen dat ik geen deel uitmaakte van de familie en kon verwachten dat ik thuis in stilte zou blijven zitten?’
