DEEL 2
Diezelfde ochtend belde ik Evelyn Albright, de doortastende advocate die maandenlang mijn persoonlijke financiële rekeningen had doorgelicht.
Evelyn arriveerde voor de middag in mijn ziekenkamer met haar aktentas vol bewijsmateriaal. We spreidden bankafschriften, uitgeprinte e-mails en notarieel bekrachtigde documenten van de trust over mijn ziekenhuisbed uit.
Prescott Crest Holdings was niet zomaar een externe leverancier. Het bedrijf had meer dan vierhonderdtwintigduizend dollar ontvangen uit het trustfonds dat mijn grootmoeder had opgericht om drie huurwoningen en twee bedrijfspanden te beheren. Tijdens ons huwelijk had Lucas beperkte bevoegdheid gekregen om de vastgoedkosten te beheren terwijl ik zware vruchtbaarheidsbehandelingen onderging, maar die bevoegdheid was ver buiten de wettelijke grenzen misbruikt.
“We dachten dat Gwen gewoon haar beheerdersrechten gebruikte,” zei Evelyn, terwijl ze me een recente bankafschrift liet zien.
Ik doorzocht de pagina’s totdat ik een e-mailadres vond dat ik nooit eerder aan de bankoverschrijvingen had gekoppeld.
Datum: Acht dagen voor de scheiding.
Afzender: Lucas Prescott
Ontvanger: Gwen Crawford
Bericht: Charlotte zal de rekeningen pas controleren nadat de scheidingspapieren zijn getekend.
Ik legde het papier weer terug op de zachte dekens. Het was niet langer slechts een vermoeden, want Lucas wist al die tijd precies wat hij aan het doen was.
Evelyn haalde nog een dik dossier uit haar tas. Het bedrijf dat op de huwelijksuitnodiging stond vermeld, had ook een deel van de luxe verbouwing gefinancierd van het grote huis waar Lucas en Gwen op dat moment samenwoonden.
En er was iets nog ergers: de geregistreerde directeur van Prescott Crest Holdings was Christopher Prescott, de arrogante oudere broer van Lucas.
Ik keek naar mijn pasgeboren dochter die vredig sliep. Maandenlang had ik gedacht dat mijn huwelijk was stukgelopen door een simpele romantische affaire, maar ik had net ontdekt dat de hele familie van mijn ex-man mijn trustgeld had gebruikt om hun eigen leven te bekostigen.
‘Ik wil geen openbare scène,’ zei ik zachtjes tegen mijn advocaat.
Evelyn sloot haar map met een stevige klik. “Maak er dan geen.”
Ik keek nog een laatste keer naar de vrolijke trouwuitnodiging op mijn telefoonscherm. “Ik laat ze het zelf maar maken.”
