Hij had de laatste woorden gehoord.
Hij had ook genoeg gezien.
His blik verschoof van Claire’s bloedende lip naar Adrian’s geheven hand, en toen naar Vanessa’s blossemgezicht.
“Agent Mercer,” zei hij.
De gerechtsdeurwaarder kwam onmiddellijk naar voren.
“Vergrendel de rechtszaal.”
Adrian draaide zich om naar de bank.
Rechter Rowan ging niet zitten.
Hij bleef overeind staan onder het zegel van het Gemenebest van Virginia, zijn uitdrukking zo stil dat zelfs de rechtbankreporter ophield met typen.
Adrian gluurde naar zijn advocaat, Russell Dane.
Russell was bleek weggetrokken.
“Edelachtbare,” begon Russell, “er lijkt een misverstand te zijn ontstaan tussen de partijen.”
Rechter Rowan keek in de richting van de in het plafond gemonteerde rechtszaalcamera.
“Was het opnamesysteem actief?”
De griffier controleerde haar console.
“Ja, Edelachtbare. Video en audio begonnen om negen zevenenveertig.”
De klap had plaatsgevonden om negen eenentwijftig.
“Bewaar de opname,” zei de rechter. “Maak twee gecertificeerde kopieën. Eén voor de beveiliging van de rechtbank en één voor de officier van justitie.”
Adrian gaf een korte lach.
“Dit is een huiselijk meningsverschil. Mijn vrouw raakte geëmotioneerd. Ze greep naar mevrouw Cross, en ik greep in.”
Claire hief haar ogen naar hem op.
Hij had hetzelfde gezegd thuis nadat hij haar tegen een boekenkast had geduwd.
Hij had het gezegd nadat hij haar pols had vastgepakt hard genoeg om vijf paarse vlekken achter te laten.
Hij had het gezegd tegen de privé-arts die schreef dat zwangerschapshormonen Claire verward, paranoïde en potentieel gevaarlijk hadden gemaakt.
Adrian herziet de werkelijkheid altijd voordat iemand anders tijd heeft om hem te beschrijven.
Rechter Rowan stapte naar beneden vanaf de bank.
Adrian’s glimlach verzwakte.
“Meneer Vale,” zei de rechter, “plaats uw handen waar de agent ze kan zien.”
“Dat meent u niet.”
“Ik meen het ten zeerste.”
“Weet u wie ik ben?”
“Ja.”
De stem van de rechter bleef rustig.
“U bent Adrian Vale, algemeen directeur van Vale Meridian Systems. U heeft drie dagen geleden een spoedverzoek ingediend waarin u deze rechtbank verzocht uw zwangere vrouw ontoerekeningsvatbaar te verklaren. U beweerde dat zij een gevaar vormde voor zichzelf, haar ongeboren kind en bedrijfsactiva ter waarde van ongeveer zes honderd miljoen dollar.”
Adrian’s kaak spande zich aan.
Rechter Rowan stopte naast Claire.
“En u,” vervolgde hij, “geloofde blijkbaar dat dat verzoek u toestemming gaf om haar te slaan in mijn rechtszaal.”
Vanessa vond haar stem.
“Ze lokte ons uit.”
“Heeft zij een van jullie geslagen?”
“Nee, maar—”
