Een majoor.
Een echtgenote.
En iemand die eindelijk had besloten niet langer om respect te bedelen.
Alexander stond achter me.
Hij glimlachte.
‘Prachtig.’
Ik draaide me om.
‘Je bent bevooroordeeld.’
‘Absoluut.’
Hij kuste mijn voorhoofd.
Toen werd zijn gezicht ernstig.
‘Ben je er klaar voor?’
Ik haalde diep adem.
‘Ja.’
De bruiloft vond plaats op een historisch landgoed buiten Arnhem.
Een lange oprijlaan leidde naar een wit landhuis, omringd door oude bomen en perfect onderhouden tuinen.
Toen onze auto het terrein opreed, stonden er al tientallen gasten buiten.
Ik zag mijn tante Marleen.
Mijn moeder.
En mijn vader.
Ze stonden bij de ingang en begroetten familieleden.
Mijn moeder droeg een champagnekleurige jurk.
Haar glimlach verdween toen ze mij zag uitstappen.
Daarna keek ze naar Alexander.
En werd nog bleker.
Ik liep rustig naar haar toe.
‘Goedemorgen, mam.’
Ze keek naar mijn uniform.
‘Ik dacht dat je gisteren wel duidelijk had begrepen wat ik ervan vond.’
Ik glimlachte.
‘Dat heb ik.’
Ze kneep haar ogen samen.
‘En toch draag je het?’
‘Ja.’
Tante Marleen kwam dichterbij.
‘Emma, moet je echt op deze manier aandacht trekken?’
Voordat ik kon antwoorden, zei Alexander:
‘Mevrouw, mijn vrouw draagt een officieel uniform dat zij met jarenlange dienst heeft verdiend. Daar hoeft ze zich niet voor te verontschuldigen.’
Marleen opende haar mond.
Maar er kwam niets uit.
Mijn vader liep naar ons toe.
‘Generaal Van Halen.’
Alexander knikte beleefd.
‘Meneer Van Dijk.’
Mijn vader keek naar mij.
‘Emma, kunnen we even praten?’
Ik keek hem aan.
‘Waarover?’
Hij slikte.
‘Onder vier ogen.’
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
‘Als het over de documenten gaat, hoeft dat niet.’
Zijn gezicht verstarde.
‘Welke documenten?’
Ik keek hem recht aan.
‘Die waarin mijn handtekening staat.’
Hij werd doodsbleek.
Voordat hij iets kon antwoorden, kwam Lucas naar buiten.
Hij droeg een donker pak en zag er nerveus uit.
Toen hij mij zag, verscheen er een opgeluchte glimlach op zijn gezicht.
‘Emma!’
Hij liep naar me toe en sloeg zijn armen om me heen.
Ik omhelsde hem voorzichtig.
‘Gefeliciteerd, broertje.’
Hij deed een stap achteruit en keek naar mijn uniform.
‘Je ziet er geweldig uit.’
Ik glimlachte.
‘Dank je.’
Toen keek hij naar Alexander.
‘En u bent…?’
Alexander stak zijn hand uit.
‘Alexander van Halen. Emma’s echtgenoot.’
Lucas staarde hem aan.
‘Haar wat?’
Ik begon te lachen.
‘Verrassing.’
Lucas keek van mij naar Alexander.
Toen begon hij breed te glimlachen.
‘Je bent getrouwd?’
Ik knikte.
‘Al achttien maanden.’
Hij sloeg een hand voor zijn mond.
‘En je hebt me niets verteld?’
Mijn glimlach verdween een beetje.
‘Ik wilde het je vertellen. Maar ik wist niet hoe mam en pap zouden reageren.’
Lucas keek naar onze ouders.
Zijn gezicht veranderde.
‘O.’
Dat ene woord vertelde me genoeg.
Hij begreep het.
De ceremonie begon om elf uur.
Lucas stond vooraan naast zijn bruid, Sophie.
Zij droeg een eenvoudige witte jurk en straalde.
Toen ze mij zag, glimlachte ze warm.
Ik glimlachte terug.
Wat er ook tussen mij en mijn ouders speelde, deze dag hoorde ook bij hen.
Ik wilde hun geluk niet vernietigen.
De ceremonie verliep prachtig.
Er werd gelachen.
Gehuild.
En toen Lucas en Sophie elkaar hun geloften uitspraken, voelde ik tranen opkomen.
Ik was blij voor hem.
Oprecht blij.
Maar tijdens de receptie veranderde de sfeer.
