Deel 3: De Ontkenning en het Rationele Verstand
Na vijftien dagen gebeurde het wonder: mijn bloedwaarden verbeterden drastisch, de koorts verdween en de artsen stonden versteld van mijn snelle herstel. Ik mocht eindelijk naar huis.
Tijdens het ontslaggesprek met de behandelend arts en de hoofdzuster, wilde ik mijn dankbaarheid uiten. Niet alleen aan het medische team, maar ook aan de kleine engel die mij door de donkerste nachten had gesleurd.
"Ik wil ook graag het kleine meisje bedanken," zei ik met een glimlach, terwijl ik mijn spullen inpakte. "Het meisje met het blauwe jurkje en het donkere haar. Ze kwam elke nacht trouw bij me zitten. Ze heeft me de moed gegeven om door te zetten."
De arts keek op van zijn klembord. Zijn blik gleed vragend naar de hoofdzuster, die op haar beurt haar wenkbrauwen fronste. Er viel een ongemakkelijke stilte in de kamer.
"Meneer," begon de arts met een milde, professionele stem, "er is hier helemaal geen klein meisje. Onze kinderafdeling bevindt zich in een heel andere vleugel van het ziekenhuis, en de beveiligingsprotocollen na tien uur 's avonds zijn uiterst streng. Geen enkel kind had ongemerkt uw kamer binnen kunnen glippen. Zeker niet elke nacht."
"Maar ik heb haar gezien!" hield ik vol. "Ze zat op die stoel. Ze hield mijn hand vast. Ze sprak tegen me!"
De hoofdzuster legde een geruststellende hand op mijn schouder. "U kreeg een zeer zware cocktail van morfine, zware pijnstillers en antibiotica tegen de infectie. Bovendien had u hoge koorts en leed u aan ernstig slaapgebrek. Hallucinaties komen in die omstandigheden ontzettend vaak voor. Uw brein heeft simpelweg een troostende projectie gecreëerd om u door de crisis heen te helpen. Het moesten de medicijnen zijn."
Ik keek naar de lege stoel in de hoek van de kamer. Hun uitleg klonk logisch. Wetenschappelijk. Rationeel. Mijn verstand nam het over van mijn hart. Natuurlijk. Hoe kon een klein meisje zomaar elke nacht ontsnappen aan de strenge surveillance van een modern ziekenhuis? Ik knikte langzaam, slikte mijn protesten in en geloofde hun verklaring. Het waren de medicijnen geweest. Een mooie, barmhartige droom van een koortsachtig brein.
