Deel 1: De Eenzaamheid van Kamer 304
De muren van kamer 304 in het Sint-Elisabeth Ziekenhuis waren van een deprimerend soort grijs. Het was het soort kleur dat je eraan herinnert dat de wereld buiten doorgaat, terwijl de tijd binnen stilstaat. Vijftien dagen. Vijftien eindeloze dagen en nachten lág ik daar, vastgeketend aan slangen, infusen en het monotone, ritmische gepiep van de hartmonitor.
In het begin hoop je nog. Elke keer als er stappen op de gang klonken, veerde mijn hart een beetje op. Zou het de deurklink zijn die naar beneden ging? Zouden mijn kinderen binnenstappen, met die ietwat schuldige maar liefdevolle blik op hun gezicht? Maar de realiteit was hard en koud. Mijn kinderen woonden ver weg, verspreid over het land en daarbuiten, gevangen in hun eigen drukke, veeleisende levens. "We bellen snel, mam," was de belofte via een snel sms'je. Mijn vrienden, die ik altijd trouw had gesteund in tijden van nood, bleken plotseling onvindbaar. "Druk, druk, druk," de universele vijand van menselijk contact.
Niemand kwam op bezoek. De eenzaamheid nestelde zich in mijn botten, zwaarder en verstikkender dan de fysieke pijn van mijn ziekte. De dagen vervloeiden in elkaar. De verpleegkundigen deden hun werk plichtsgetrouw, maar ze waren overwerkt. Ze controleerden mijn vitale functies, pasten de dosering van mijn infuus aan en liepen met haastige spoed weer door naar de volgende patiënt. Ik was alleen met mijn gedachten, die langzaam zwarter en angstiger werden. Was dit hoe het eindigde? Sterven in een steriele kamer, omringd door vreemden in blauwe schorten?
