Een herinnering die generaties lang is bewaard gebleven.
Tientallen jaren later spraken mensen die het gezin nog kenden, nog steeds over dezelfde dingen.
De kleine kamer.
De kinderen sliepen met hun hoofden en voeten naar elkaar toe.
De enorme kookpot die altijd leeg leek te raken.
De kleding werd van broer of zus op broer of zus doorgegeven.
De oudste zoon werkt samen met zijn vader.
Deze details zijn bewaard gebleven omdat ze iets vertegenwoordigden dat groter was dan één gezin.
Ze vertegenwoordigden een heel tijdperk.
Een tijdperk waarin gezinnen overleefden, niet omdat het leven gemakkelijk was, maar omdat mensen op elkaar vertrouwden.
De « Sardinekamer » ging in werkelijkheid nooit over een kleine kamer.
Het ging om de enorme liefde die erin schuilging.
In een kamer van slechts 3 bij 3,6 meter konden fysiek nauwelijks twaalf kinderen plaatsnemen.
Maar emotioneel gezien vertegenwoordigde het iets veel groters.
De moed van een gezin.
Het offer van een gezin.
En het is een herinnering dat mensen zelfs in de moeilijkste tijden manieren vonden om voor elkaar te zorgen.
