De traditie van ‘kleding omdraaien’
Een van de meest memorabele aspecten van het familieverhaal is hoe ze hun kleding met elkaar deelden.
De kinderen hadden niet allemaal een eigen kledingkast.
Dat konden ze niet.
Kleding was duur.
Het budget was beperkt.
Het gezin bedacht daarom een systeem dat de buren later ‘Kleren Omdraaien’ noemden.
De kleding ging van het ene kind naar het andere.
De oudsten droegen als eersten iets.
Toen het te klein werd, ging het naar het volgende kind.
En dan de volgende.
En de volgende.
Een shirt kon door meerdere kinderen gedragen worden voordat het uiteindelijk te versleten was om te repareren.
De broek was gerepareerd met lappen.
De schoenen werden herhaaldelijk gerepareerd.
De jurken werden vermaakt en op maat gemaakt.
Niets werd weggegooid totdat er absoluut niets meer over was om te gebruiken.
Voor sommige mensen klinkt dit tegenwoordig misschien ongelooflijk.
Maar tijdens de Grote Depressie leefden veel gezinnen op deze manier.
De reparatie verliep normaal.
Delen was de normaalste zaak van de wereld.
Het was essentieel om dingen lang mee te laten gaan.
De kinderen vonden het niet vreemd.
Ze wisten gewoon dat iedereen iedereen hielp.
Het dorp dat maar niet ophield met praten
De familie verwierf grote bekendheid in heel Delaware County.
Niet beroemd zoals beroemdheden.
Beroemd omdat mensen versteld stonden van hun omstandigheden.
Twaalf kinderen in een kleine kamer.
Een dertiende kind op komst.
Een vader die zestien uur per dag werkt.
Een moeder die iedereen te eten geeft uit één enorme pot.
Het verhaal verspreidde zich als een lopend vuur door de gemeenschap.
Sommige mensen waren geschokt.
Sommigen maakten zich zorgen.
Sommigen bewonderden de ouders.
Anderen vroegen zich af hoe het gezin het überhaupt voor elkaar kreeg.
Ook de plaatselijke school ondervond de gevolgen.
Een gezin met zoveel kinderen betekende dat een aanzienlijk deel van de kleine schoolbevolking uit één huishouden afkomstig was.
De leerkrachten kenden de kinderen goed.
Ze erkenden hun problemen.
Ze zagen hun vastberadenheid.
Ondanks dat ze minder klasgenoten hadden dan gemiddeld, toonden de kinderen vaak een sterke discipline en verantwoordelijkheidsgevoel.
Ze begrepen de waarde van onderwijs.
Ze begrepen dat leren kansen kon creëren die verder reikten dan de boerderij.
De kamer die een symbool werd
De kamer van 3 bij 3,6 meter werd uiteindelijk meer dan alleen een slaapkamer.
Het werd een symbool.
Een symbool van de offers die werkende gezinnen brachten in moeilijke tijden.
Een symbool van hoe mensen zich aanpasten toen ze heel weinig hadden.
Moderne generaties meten comfort vaak af aan de hand van de beschikbare ruimte.
Een groot huis.
Privé slaapkamers.
Persoonlijke bezittingen.
Maar deze familie had een andere maatstaf voor rijkdom.
Hun rijkdom bestond erin dat ze elkaar hadden.
De kinderen hadden wellicht geen ruimte.
Ze hadden misschien geen dure kleding.
Ze hebben wellicht geen gemakkelijke jeugd gehad.
Maar hun familiestructuur was gebaseerd op samenwerking.
Iedereen had een rol.
Iedereen was belangrijk.
De lessen die verborgen liggen in de sardinekamer
Terugkijkend onthult het verhaal van de familie uit Delaware County iets belangrijks over eerdere generaties.
Ze hebben ontberingen doorstaan die veel mensen zich tegenwoordig moeilijk zouden kunnen voorstellen.
Ze ondervonden tekorten.
Lange werkuren.
Beperkte middelen.
Maar ze ontwikkelden ook eigenschappen die hen hielpen overleven.
Geduld.
Verantwoordelijkheid.
Creativiteit.
Dankbaarheid.
De zestienurige werkdagen van de vader waren een voorbeeld van opoffering.
De enorme kookpot van de moeder symboliseerde vastberadenheid.
De gedeelde kleding was een teken van vindingrijkheid.
De overvolle slaapkamer symboliseerde eenheid.
Het gezin had niet veel.
Maar ze leerden hoe ze met het weinige dat ze hadden, toch genoeg konden bereiken.
