Deel twee van het verhaal…👇
De sjeik kneep zijn donkere ogen samen en bekeek Mary met een mengeling van irritatie en diepgewortelde scepsis. De afgelopen vier maanden had hij iedereen die de drempel van zijn VIP-suite overschreed, gebroken. Hij gebruikte zijn immense rijkdom, zijn torenhoge invloed en zijn woeste temperament als schild tegen zijn eigen fysieke achteruitgang. In zijn wereld had iedereen een prijs, een breekpunt of een agenda. Een verpleegster die weigerde terug te deinzen voor zijn eerste aanval, was in zijn ogen geen teken van moed; het was slechts een nieuwe vorm van koppigheid die hij van plan was te verpletteren voordat het infuus van die ochtend was uitgewerkt.
‘Denk je dat zwijgen je slim maakt?’, siste de sjeik, zijn stem door het steriele gezoem van de hartmonitor heen snijdend. ‘Zo beginnen ze allemaal. Stoïsch. Professioneel. In de overtuiging dat ze de moeilijke patiënt aankunnen. Dan dringt de realiteit door. De pijn. De slapeloze nachten. De pure vernedering van gevangen te zitten in een lichaam dat weigert je bevelen op te volgen. Binnen achtenveertig uur smeek je de chef-arts om een overplaatsing, of erger nog, ren je huilend die dubbele deuren uit.’
Mary keek niet meteen op van het medisch dossier. Ze streek met een vaste hand de hoek van het papier glad, om er zeker van te zijn dat elke aantekening correct was ingevuld, voordat ze haar blik opsloeg en zijn intense starende ogen ontmoette. Haar uitdrukking bleef volledig vrij van de defensieve woede die hij zo gewend was bij haar op te wekken.
‘Ik ben hier niet om uw stemmingen te beïnvloeden, Uwe Excellentie,’ antwoordde Mary, haar stem zacht maar vastberaden. ‘Ik ben hier om uw vitale functies in de gaten te houden, uw geplande therapie toe te dienen en ervoor te zorgen dat uw herstel na de operatie zonder complicaties verloopt. Of u nu schreeuwt, met uw bestek gooit of op deze bel rinkelt tot de bedrading smelt, mijn taken blijven onveranderd. U mag zich gerust uitputten door te schreeuwen, maar uw bloeddrukmedicatie staat gepland voor negen uur en ik ben van plan die toe te dienen, of u nu meewerkt of niet.’
Een scherpe, humorloze lach ontsnapte aan de lippen van de sjeik. « Nou, dat zijn nogal gewaagde woorden voor iemand wiens familie momenteel op de rand van een financiële ondergang staat. »
Mary verstijfde midden in haar beweging; de pen gleed een fractie van een centimeter uit haar vingers. Haar hart sloeg een slag over, maar ze dwong zichzelf om volkomen neutraal te blijven. « Pardon? »
‘Denk je echt dat een ziekenhuisnetwerk van miljoenen dollars geen achtergrondchecks uitvoert op zijn particuliere contractanten?’ spotte de sjeik, met een wrede voldoening op zijn gezicht. ‘Ik weet waarom je deze afdeling hebt aangenomen, juffrouw Mary. Het logistieke bedrijf van je vader is vorig jaar failliet gegaan, de bank is twee weken geleden begonnen met de executie van je ouderlijk huis en je reguliere salaris als verpleegkundige dekt nauwelijks de rente op je oplopende schulden. Je hebt deze opdracht niet aangenomen uit professionele toewijding. Je hebt hem aangenomen uit pure wanhoop.’
