Ximena hief plotseling haar hoofd.
—Dat is niet mogelijk.
Valeria knipperde een paar keer met haar ogen, verward, en richtte toen haar blik op Ricardo. Daarin lag nog geen beschuldiging. Alleen ongeloof.
Ricardo voelde dat hij niet kon ademen.
—Dokter… ik was bij hen—mompelde hij—. Met alle drie.
Dat was geen trots bekentenis. Het was een uitgeputte, bijna vernederende bekentenis.
De arts knikte.
—Daarom zei ik al dat dat slechts het eerste nieuws is.
Niemand bewoog.
Buiten, in de tuin, begon de sproeier het gras te besproeien met een absurde, bijna beledigende regelmaat.
—De resultaten vielen binnen het normale scenario—verklaarde de arts—. Daarom heb ik, alvorens enige conclusie te trekken, om een extra verificatie gevraagd.
We hebben de analyses herhaald, de genetische markers uitgebreid en om een tweede monster gevraagd, zowel van alleen bloed als van wangslijmvliesuitstrijkjes en gecryopreserveerd sperma.
Rikard fronste zijn wenkbrauwen.
— Sperma… wat?
De dokter keek hem ernstig aan.
— U herinnerde het zich niet omdat het aan het begin geen deel uitmaakte van dit onderzoek.
Maar zijn medisch dossier van negen jaar geleden, toen hij in Houston werd behandeld voor een prostaattumor, wijst uit dat er vóór de chirurgische ingreep volgens de protocollaire procedure een monster is bewaard, op verzoek van zijn echtgenote.
De naam van zijn vrouw, hoewel niet uitgesproken, betrad de kamer als een aanwezigheid.
Rikard stond met een mond vol tanden.
Claudia.
Acht jaar geleden overleden.
De laatste persoon die hem had aangekeken met dat soort tederheid die geen uitleg behoeft.
— Dat is gebruikt — zei hij met een holle stem.
“Het was niet nodig om het te gebruiken,” antwoordde de dokter. “Het bestond simpelweg. En het diende als vergelijkingspunt.”
Maria bracht haar hand naar haar mond.
— Hoe is dat mogelijk?
De dokter hief de papieren op.
— Het tweede nieuws is het volgende: de drie zwangerschappen delen inderdaad genetisch materiaal met u. Voldoende. Maar niet op de gebruikelijke manier waarop een vader DNA deelt met zijn kinderen.
Ricardo voelde een suizen in zijn oren.
— Wat betekent dat?
De dokter haalde diep adem, alsof hij wist dat hij iets ging zeggen dat het leven van iedereen in de kamer zou veranderen.
— Dat betekent, meneer Mendoza, dat u een uiterst zeldzame aandoening heeft die tetragametisch chimerisme wordt genoemd.
De stilte werd absoluut.
Ximena nam als eerste het woord.
— Wat is dat?
