‘Stop.’
Andrew stopte meteen.
‘Wat?’
Ze staarde naar het display.
‘Dat had niet mogen gebeuren.’
De eerste agent keek haar aan.
‘Wat betekent het?’
Laura's uitdrukking werd serieus.
“Het probleem is niet geïsoleerd aan één systeem.”
Andrew keek naar haar.
‘Wat is het dan?’
Laura wees op een tweede vertoning.
“Er is iets om onjuiste gegevens in het controlesysteem van het vliegtuig te voeden.”
De eerste agent fronste.
‘Een sensor?’
‘Mogelijk.’
Andrew vroeg: “Kunnen we het omzeilen?”
Laura schudde haar hoofd.
“Niet zonder precies te weten wat de valse lezingen veroorzaakt.”
Toen klonk er nog een alarm.
Deze keer werd elke persoon in de cockpit stil.
Het toestel was begonnen met het verliezen van hoogte.
Andrew keek meteen naar de instrumenten.
‘Wat gebeurt er?’
Laura staarde naar de cijfers.
Haar geest racete.
Toen merkte ze iets vreemds op.
De hoogte die op één display werd getoond, kwam niet overeen met de tweede.
Ze heeft de back-upinstrumenten gecontroleerd.
Ze kwamen ook niet overeen.
Laura's ogen vernauwden.
“Kapitein...”
‘Wat?’
“Vertrouw het primaire display niet.”
Andrew keek haar aan.
‘Waarom?’
“Omdat het ons valse informatie geeft.”
Hij keek naar het back-upsysteem.
‘Hoe weet jij dat?’
Laura wees.
“Omdat dat aantal niet is veranderd.”
Andrew staarde.
Ze had gelijk.
De werkelijke hoogte van het vliegtuig bleef stabiel.
Het primaire display was verkeerd.
Laura begreep het ineens.
Dit was niet alleen een mechanische storing.
Iemand – of zoiets – voerde het vliegtuig tegenstrijdige informatie.
Toen merkte ze nog een detail op.
Er verscheen een kleine diagnostische code in de hoek van het display.
Laura kwam dichterbij.
Haar ademtje kwam.
Ze had die code al eerder gezien.
Niet tijdens haar laatste missie.
Tijdens het onderzoek daarna.
Het officiële rapport had het een geïsoleerde apparatuurstoring genoemd.
Laura had die verklaring nooit geloofd.
Ze fluisterde:
“Nee...”
Andrew keek haar aan.
‘Wat?’
Laura wees naar de code.
“Dit is hetzelfde systeem dat bij mijn ongeluk betrokken is.”
Niemand sprak.
