De eerste agent staarde haar aan.
‘Je zegt dat dit toestel dezelfde fout heeft?’
Laura schudde haar hoofd.
“Ik zeg dat dezelfde mislukkingshandtekening verschijnt zes maanden nadat dat onderzoek zogenaamd was gesloten.”
Andrews ogen vernauwden.
‘Kan het toeval zijn?’
Laura keek hem aan.
‘Misschien.’
Toen verscheen er nog een waarschuwing.
Haar uitdrukking veranderde.
‘Nee.’
‘Wat?’
‘Dit is geen toeval.’
Ze leunde dichterbij.
“Iemand heeft een systeemupdate geïnstalleerd.”
Andrew staarde haar aan.
‘Wat betekent dat?’
Laura keek naar de cockpitdeur.
Dan richting de passagierscabine erbuiten.
‘Ik weet het nog niet.’
Haar stem is gevallen.
“Maar wie het heeft geautoriseerd, wist misschien precies wat er met mijn vliegtuig is gebeurd.”
Andrew keek haar aan.
‘Kun je ons veilig naar beneden krijgen?’
Laura haalde een langzame adem.
‘Ja.’
Daarna keek ze de instrumenten nog eens aan.
‘Maar eerst wil ik dat je iets doet.’
‘Wat?’
“Zeg tegen het cabinepersoneel dat ze iedereen moeten voorbereiden op een noodlanding.”
Andrew greep naar de intercom.
Laura keek naar de instrumenten.
Toen merkte ze plotseling een lijn gegevens op die er niet hadden moeten zijn.
Een commando.
Niet gegenereerd door het toestel.
Niet gegenereerd door de piloten.
Een input op afstand.
Haar bloed werd koud.
“Kapitein...”
Andrew is gestopt.
‘Wat nu?’
Laura wees naar het scherm.
“Iemand probeert het toestel te besturen.”
De cockpit werd stil.
En toen, voor het eerst sinds ze de cockpit was binnengekomen, voelde Laura iets beangstigender dan de herinneringen aan haar verleden.
Iemand had geweten dat ze aan boord was.
Omdat het commando op afstand slechts enkele seconden was verschenen nadat ze zich had geïdentificeerd als de voormalige F-16-piloot.
Andrew staarde naar het scherm.
“Kunnen ze ons echt beheersen?”
Laura heeft niet geantwoord.
Ze greep al naar de noodchecklist.
Toen trilde haar telefoon in haar zak.
Ze was vergeten dat het er was.
Eén boodschap.
Van een onbekend nummer.
Slechts zeven woorden:
Je had met pensioen moeten blijven, Majoor Vance.
Laura staarde naar het scherm.
Toen keek ze Andrew aan.
‘Ze weten wie ik ben.’
En ergens achter de cockpitdeur waren bijna driehonderd passagiers zich er nog steeds niet van bewust dat hun vlucht net iets veel gevaarlijker was geworden dan een gewone technische noodsituatie.
