“Niet echt.”
“Afspraken?”
« Normaal. »
“Is alles normaal?”
« Ja. »
“Heb je—”
“Declan.”
Hij stopte.
“Hij is gezond.”
Zijn schouders zakten.
« Bedankt. »
“Waarom?”
« Voor het beantwoorden. »
Dat deed op een andere manier pijn.
Om half tien werd er op de deur geklopt.
Declan wierp meteen een blik op de gang.
“Verwacht je iemand?”
“Mijn moeder.”
Zijn ogen werden groot.
“Je moeder.”
« Ze brengt bijna elke avond het eten mee. »
Hij leek oprecht geschrokken.
Ik moest bijna glimlachen.
“Je hebt overnames op drie continenten onderhandeld. Je overleeft mijn moeder wel.”
“Je moeder mag me al sinds 2021 niet meer.”
« Dat komt omdat je ons jubileumdiner hebt gepland rond een telefonische vergadering. »
“Ik heb het gesprek verplaatst.”
“Je hebt het met twaalf minuten verschoven.”
Hij zuchtte.
« Goed punt. »
Ik opende de deur.
Mijn moeder stond buiten met twee ovenschalen in haar handen en droeg een rode wollen muts met een pompon die zo groot was dat hij vanuit de ruimte te zien was.
‘Fijne kerstavond,’ kondigde ze aan. ‘Ik heb genoeg eten meegenomen om—’
Ze zag Declan.
Gestopt.
Hij keek me aan.
Hij keek naar James.
Toen keek hij Declan weer aan.
« Oh. »
Declan stond op.
“Hallo, Margaret.”
Mijn moeder kwam langzaam binnen.
“Wat doe je hier?”
« Moeder. »
“Ik vraag het beleefd.”
Declan verraste me.
“Ik heb vanavond over James gehoord.”
De ogen van mijn moeder richtten zich op mij.
Ik knikte.
Haar uitdrukking verzachtte.
“Goed.”
Dat was alles.
Geen beschuldigingen.
Geen drastische interventie.
Slechts twee woorden.
Ze zette de ovenschalen neer.
Heb je gegeten?
Declan keek geschrokken.
« Nee. »
“Dan kunt u blijven eten.”
« Mama. »
« Wat? »
Ik verlaagde mijn stem.
“Je hoeft niet iedereen met emotionele problemen die het huis binnenkomt te voeden.”
Het is kerstavond.
Ze deed haar jas uit.
« Niemand neemt goede beslissingen als hij honger heeft. »
Declan keek me aan.
“Ik was helemaal vergeten hoe overtuigend je moeder is.”
“Dat was jouw fout.”
Het diner was surrealistisch.
Mijn moeder warmde kippenpastei op terwijl Declan aan mijn keukentafel zat en James vasthield alsof hem de belangrijkste taak op aarde was toevertrouwd.
Moeder hield hem in de gaten zonder dat het opviel.
Ik zag hoe mijn moeder naar hem keek.
Declan deed alsof hij ons allebei niet opmerkte.
Uiteindelijk zei ze: « Je houdt hem te stijf vast. »
Zijn wenkbrauwen gingen omhoog.
“Ik kreeg de instructie om zijn hoofd te ondersteunen.”
« Ondersteuning is niet hetzelfde als een brace. »
Declan verplaatste zijn arm.
‘Zo?’
« Beter. »
« Bedankt. »
Ik liet mijn vork bijna vallen.
Mijn moeder trok mijn aandacht.
We keken allebei weg.
Na het eten nam moeder James mee naar boven om zijn luier te verschonen.
Declan en ik bleven aan tafel zitten.
Hij keek richting de trap.
Weet ze alles?
‘Waarom ik het je niet verteld heb?’
« Ja. »
“Het grootste deel ervan.”
Hij knikte.
“Haat ze me?”
« Nee. »
“Dat antwoord kwam verdacht snel.”
“Ze haat je niet.”
“Ze mag me gewoon niet.”
“Dat is nauwkeuriger.”
Declan wreef zijn handen tegen elkaar.
« Redelijk. »
Ik heb hem bestudeerd.
“Wat gebeurt er nu?”
Zijn blik ging omhoog.
« Ik weet het niet. »
Het was wellicht het meest onverwachte antwoord dat hij had kunnen geven.
‘Nee?’
