DEEL 3 (EINDE) – Hij hoorde alles wat ik tegen zijn poster zei – 12!001
“Dat deed ze.”
Onderaan de lijst was een handgeschreven briefje geplakt.
A.U.B. NIET OP HET DISPLAY KUSSEN.
Elliot staarde ernaar.
Ik bedekte mijn mond.
“Mijn moeder weet het.”
“Blijkbaar weet iedereen het.”
“Ik ga dood.”
“Je hebt het de eerste keer overleefd.”
“Dit is nog erger.”
Hij bekeek de ingelijste omslag.
Kijk dan naar mij.
Er verscheen langzaam een glimlach.
“Nog vijf seconden, juffrouw Summers.”
Ik wees naar hem.
“Niet doen.”
“Dat was geen stress.”
“Elliot.”
“Dat was toewijding.”
Ik greep het dichtstbijzijnde paperbackboek en sloeg hem ermee op zijn arm.
Zijn lach vulde de stille boekwinkel.
En deze keer, in plaats van door de grond te willen zakken, lachte ik met hem mee.
Omdat sommige vernederingen verhalen worden.
Sommige misverstanden worden leerzame momenten.
Sommige verborgen waarheden zijn pijnlijk.
Anderen hebben gewoon tijd nodig om het licht te bereiken.
En soms leerde de persoon waarvan je zeker wist dat hij je nooit had gezien, langzaam maar zeker, hoe hij moest stoppen met verbergen wat hij wel zag.
Dat gold ook voor mij.
**-EINDE DEEL 3- LATEN WE JA ZEGGEN EN DIT BERICHT LIKEN EN DELEN OP FACEBOOK, ZODAT WE GEMOTIVEERD ZIJN OM MEER VERHALEN TE DELEN**
