Langzaam greep ik in mijn tas en haalde er een klein plastic medicijn
Mijn oom Thomas snelde door de menigte naar me toe en siste: “Gwen, zorg er alsjeblieft voor dat je vandaag geen gênante scène maakt.”
‘Een scène?’ vroeg ik onschuldig. ‘Mijn wettige echtgenoot is net overleden, dus het zou nogal vreemd zijn als zijn wettige echtgenote niet naar zijn begrafenis zou komen.’
Ik streek zachtjes over mijn buik en voegde eraan toe: “Bovendien verdient zijn wettige kind een goede kans om afscheid te nemen van zijn vader.”
Samantha werd helemaal bleek toen ze mijn woorden hoorde en gilde: “Dat is absolute onzin! Dat is volkomen onmogelijk!”
De hele zaal werd plotseling stil toen de gasten zich omdraaiden om haar aan te staren.
‘Pardon?’ vroeg ik met een schuin hoofd.
“Christopher kan nooit meer kinderen krijgen!” schreeuwde ze onbezonnen.
De stilte in de kamer werd zwaar en verstikkend. Kleine Leo trok nerveus aan haar zwarte jurk en fluisterde: “Mama, papa heeft me heel duidelijk gezegd dat ik zijn enige kind ben en dat alles wat hij bezit van mij zal zijn.”
Verschillende vooraanstaande leveranciers deden alsof ze hun schoenen inspecteerden, terwijl anderen achter hun handen fluisterden. De onberispelijke reputatie van de familie Reynolds brokkelde voor de ogen van hun zakenpartners af.
Samantha verloor volledig haar zelfbeheersing en schreeuwde: “Christopher heeft vlak na de geboorte van Leo een permanente cosmetische ingreep laten uitvoeren! Het is onmogelijk dat de baby in jouw buik van hem is!”
Ik glimlachte zachtjes om haar uitbarsting en antwoordde: “Het is werkelijk fascinerend hoe u zulke intieme medische details over mijn man weet.”
Mijn neef Nicholas, de zoon van Thomas, kwam snel tussenbeide en zei: “Gwen is wettelijk getrouwd met Christopher. Volgens de wet geldt er bij een zwangerschap tijdens een geldig huwelijk een strikte wettelijke veronderstelling van vaderschap, tenzij het tegendeel in een rechtbank wordt bewezen.”
Samantha stormde woedend op me af, maar een van mijn lijfwachten greep haar moeiteloos bij de arm en duwde haar terug.
Op datzelfde moment greep Harrison in hevige pijn naar zijn hoofd en zakte zwaar in elkaar op de marmeren vloer. Hij werd met spoed naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht nadat hij een zware ischemische beroerte had gekregen.
Ik was degene die rustig de ambulance belde, omdat ik nog niet helemaal klaar was met hem.
Voordat ik het uitvaartcentrum verliet, draaide ik me om naar mijn oom Thomas en zei: “Oh, trouwens, als enige erfgenaam van Christopher’s financiële bezittingen trek ik hierbij officieel alle financiële steun voor de nieuwe Reynolds-fabriek in.”
Zijn gezicht werd onmiddellijk bleek toen hij naar adem snakte en uitriep: “Wat zei je nou?”
‘Ik heb gezegd dat de financiering is stopgezet,’ herhaalde ik duidelijk.
“Je bent helemaal gek geworden!” schreeuwde hij wanhinnig. “Er zijn enorme commerciële bankleningen die zijn gedekt door onze aandelen in Bishop Pharmaceuticals!”
‘Dat weet ik heel goed,’ antwoordde ik met een kalme glimlach.
Precies daarom besloot ik dit plan uit te voeren. Als zijn bedrijf niet aan zijn schuldverplichtingen kon voldoen, zou de kredietverlenende bank de aandelen onmiddellijk in beslag nemen en veilen, en ik zou klaarstaan om de erfenis van mijn ouders voor een fractie van de prijs terug te kopen.
Mijn advocaat haalde vervolgens een dikke leren map uit zijn aktetas en zei: “Er is nog één cruciale kwestie die we moeten bespreken.”
Samantha staarde boos naar het document en snauwde: “Wat moet dat voorstellen?”
