De bloemen vielen stil tussen ons in.
Vermeer ademde langzaam uit. “U bent geen financieel deskundige.”
“Mijn vrouw wel.”
“Uw vrouw heeft misschien te veel verbanden gezien waar die niet waren.”
Lily pakte een pen van het nachtkastje. Met haar linkerhand schreef ze op een notitieblok:
“Hij wist van de map.”
Vermeer zag het.
Heel even veranderde zijn gezicht.
Niet veel. Alleen zijn rechteroog trok samen.
Maar het was genoeg.
Toen hij vertrok, lag er een wit visitekaartje op de stoel.
Geen naam. Alleen een telefoonnummer.
Ik belde het niet.
’s Avonds kwam er een bericht binnen op Lily’s telefoon. Een onbekende vrouw schreef:
“Als uw vrouw verstandig is, laat ze haar verklaring aanpassen. Wij willen niet dat er meer families worden beschadigd.”
Eva maakte een screenshot en voegde het toe aan het dossier.
De politie kwam diezelfde avond opnieuw langs. Rechercheur Anouk Dijkstra had nu geen pet meer op. Ze legde een map op tafel.
“De ouders van de jongens zeggen dat uw vrouw hen achtervolgde.”
“Waarom?”
“Volgens hen beschuldigde ze Floris van fraude.”
“Dat deed ze ook.”
“Ze zeggen dat ze hem bij de fietsenstalling heeft vastgepakt.”
Ik schoof mijn telefoon naar haar toe en liet de video opnieuw zien.
Anouk keek zonder te knipperen.
Toen het fragment eindigde, vroeg ze: “Waarom heeft u dit niet eerder genoemd?”
“U vroeg niet wat ik wist. U zei dat het een ruzie was.”
Ze keek naar Lily.
Lily pakte de pen en schreef opnieuw:
“Niet Floris. De map.”
Anouk las het.
“Wat stond erin?”
“Dat mag u aan haar advocaat vragen.”
“Dat doe ik.”
Toen Anouk vertrok, bleef Lily naar het raam kijken. Buiten reed een jongen op een fiets door de regen. Zijn jas was te dun voor het weer.
Ik legde mijn hand op haar schouder.
“Je hoeft me niet te beschermen.”
Ze keek me aan.
Ik wist dat ze mijn oude leven had geraden.
Niet alles, maar genoeg.
Twee dagen later vond Bram het begin van de video.
Het eerste beeld toonde een hand die de camera vasthield. De persoon stond niet bij de fietsenstalling, maar achter het glazen trappenhuis van de universiteit.
Lily liep naar buiten met een rode ordner onder haar arm.
Floris kwam op haar af.
“Geef hem,” zei hij.
“Je vader heeft geen recht op deze documenten.”
“Je weet niet wat je doet.”
“Jawel. Ik weet precies wat ik doe.”
Joris en Pepijn sloten haar in.
Pepijn keek naar de camera.
Niet naar Lily. Naar degene die filmde.
Dat was het moment waarop we begrepen dat er een vierde persoon aanwezig was.
Bram verbeterde het beeld.
De reflectie in het glas was vaag, maar achter de camera verscheen een zilveren horlogeband en de mouw van een donker pak.
Eva herkende het horloge.
“Dat draagt Victor van Wijk,” zei ze. “Ik heb hem gezien bij de zitting in Den Haag.”
De vader stond dus niet thuis te wachten op een telefoontje.
Hij had de aanval georganiseerd.
De drie studenten waren niet alleen kinderen die te ver waren gegaan. Ze waren gestuurd om Lily de map af te nemen en haar bang genoeg te maken om haar mond te houden.
Toch was er nog iets dat niet klopte.
Waarom had de vierde persoon de video laten bestaan?
Bram vond het antwoord in het geluid.
Aan het begin van de opname was een tweede stem te horen. Een vrouwenstem, zacht en ver weg.
“Niet zo hard. Ze moet nog kunnen tekenen.”
Eva zette de opname opnieuw aan.
Daarna draaide ze zich naar mij.
“Dat is geen student.”
Ik herkende de stem.
Liesbeth van Wijk, de vrouw van Victor.
