Ze was lid van de raad van toezicht van de universiteit.
De politie arresteerde Victor van Wijk niet meteen. Daar waren procedures voor, zei Anouk. De advocaten van de familie begonnen ondertussen een campagne tegen Lily.
In een regionale krant verscheen een anoniem artikel waarin stond dat een financieel medewerker “persoonlijke problemen” had en “mogelijk instabiel” was. Op sociale media verspreidden studenten een foto van Lily waarop ze vermoeid keek na een nachtdienst.
De tekst erboven luidde:
“Niet iedereen die met cijfers werkt, kan tegen kritiek.”
Lily las het artikel op haar telefoon.
Daarna legde ze het toestel omgekeerd op het tafeltje.
Ze huilde niet.
Ze pakte alleen haar kam en probeerde haar haar te ordenen rond het verband op haar gezicht. Na drie pogingen gooide ze de kam terug.
“Je hoeft er niet uit te zien alsof dit je niets doet,” zei ik.
Ze schreef:
“Ze willen dat ik lelijk, hysterisch en schuldig word.”
Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen.
Dus zei ik de waarheid.
“Dat lukt ze niet.”
Ze keek mij strak aan en schreef:
“En jou?”
Ik las de zin twee keer.
“Wat bedoel je?”
“Word jij weer De Schim?”
Ik keek naar de regen op het raam.
“Misschien moet iemand dat worden.”
Ze schudde haar hoofd. Haar beweging veroorzaakte pijn; haar vingers gingen onmiddellijk naar haar kaak.
“Geen wraak,” schreef ze.
“Dit is geen wraak.”
“Dat zeggen mensen voordat ze iets doen waar ze later spijt van krijgen.”
Ze had gelijk. Dat was het irritante aan Lily. Ze kon nauwelijks praten, had haar gezicht vol hechtingen en toch wist ze precies waar het gevaar lag.
“Ik wil dat ze gestraft worden,” zei ik.
“Dan moet je ze niet bang maken. Je moet zorgen dat ze nergens meer kunnen liegen.”
Dat werd onze afspraak.
Niet dreigen. Niet slaan. Geen verborgen ontmoetingen op parkeerterreinen.
Alleen feiten.
Bram onderzocht de telefoons van de drie jongens, voor zover de politie toegang kreeg. Joris had een conceptvideo opgeslagen die nooit was verstuurd. Daarin zei Floris:
“Mijn vader zei dat ze alleen haar kaak moesten breken. Dan kan ze haar handtekening niet zetten.”
Pepijn had daarna gevraagd:
“En als ze doodgaat?”
Floris antwoordde:
“Dan is het een ongeluk. Iedereen weet hoe je zoiets oplost.”
De opname was niet genoeg om alles te bewijzen, maar wel genoeg om de leugen over een spontane ruzie te vernietigen.
De grootste doorbraak kwam van een man die niemand had verwacht.
Joris Koster kwam op een avond alleen naar het ziekenhuis. Hij droeg geen jas, hoewel het buiten vier graden was. Zijn vader stond niet bij hem.
“Ik wil met mevrouw De Vries praten,” zei hij.
“Ze kan niet praten.”
“Dan luister ik.”
Lily keek naar hem. Ze wees naar de stoel.
Joris ging zitten. Zijn handen trilden zo hard dat hij ze tussen zijn knieën klemde.
“Mijn vader zei dat er niets zou gebeuren,” zei hij. “Hij zei dat de jongens haar alleen bang moesten maken. Floris had een metalen fietsslot bij zich. Pepijn filmde.”
Lily pakte haar notitieblok.
“Waarom deed je mee?”
Joris slikte.
“Omdat mijn vader zei dat hij mijn studie zou betalen. En omdat hij dreigde mijn moeder uit huis te zetten als ik hem niet hielp.”
Lily schreef:
“Wie wist het?”
Joris keek naar mij.
“Professor Vermeer. En mevrouw Van Wijk.”
Daarna haalde hij een klein geheugenkaartje uit zijn zak.
“Mijn vader heeft de originele contracten. Niet digitaal. In een kluis op kantoor. Hij wilde alles verbranden zodra de universiteit de betaling had gedaan.”
Eva liet het kaartje veiligstellen. De inhoud bleek een reeks geluidsopnamen te bevatten die Joris stiekem had gemaakt tijdens gesprekken thuis.
Victor van Wijk sprak over een betaling van 2,7 miljoen euro aan een lege onderneming in Luxemburg. Henk Vermeer zou een deel daarvan via een onderzoeksfonds laten lopen. Liesbeth van Wijk had geregeld dat de universiteit de controles zou afzwakken.
Lily had de betalingen ontdekt.
De aanval was bedoeld om haar uit te schakelen vóór de eerstvolgende vergadering van de raad van toezicht.
Maar er was nog een tweede verrassing.
De rode ordner die Lily thuis had verborgen, was niet de originele map.
De originele documenten lagen al bij de notaris.
Lily had ze daarheen gebracht voordat ze naar de universiteit ging. De rode ordner thuis was een kopie, bewust zichtbaar verstopt.
Ze had geweten dat iemand haar zou volgen.
Ze had gehoopt dat de politie de map zou vinden als haar iets overkwam.
“Ze heeft ze naar mijn kantoor gestuurd,” zei notaris Marieke Vos toen we daar zaten. “Met een begeleidende brief. Die brief mocht pas worden geopend als zij persoonlijk niet binnen achtenveertig uur bevestigde dat alles veilig was.”
“Waarom vertelde ze mij dat niet?” vroeg ik.
Marieke keek naar Lily, die inmiddels rechtop in haar rolstoel zat.
“Omdat zij wist dat u anders zelf op onderzoek zou gaan.”
Lily keek mij aan.
“Dat was een terechte inschatting,” zei ik.
Voor het eerst bewoog er iets bij haar ogen dat bijna op een glimlach leek.
De zaak kwam snel in beweging. De universiteit schorste Vermeer. De raad van toezicht trad af nadat de notariële documenten openbaar waren gemaakt. De officier van justitie vorderde de telefoongegevens van de jongens en liet huiszoekingen uitvoeren bij Victor en Liesbeth van Wijk.
In de kluis vonden rechercheurs geen verbrande contracten.
Ze vonden een tweede rode ordner.
Daarin zaten betalingsbewijzen aan een communicatiebureau dat de lastercampagne tegen Lily had opgezet.
De familie had niet alleen geprobeerd haar te laten zwijgen.
Ze hadden geprobeerd haar geloofwaardigheid vooraf te vernietigen.
De eerste openbare zitting vond plaats drie maanden na de aanval. Lily liep nog niet zonder pijn, maar ze stond erop zelf naar de rechtbank te gaan.
Haar kaak was smaller geworden. Aan de linkerkant liep een litteken tot onder haar oor. Ze sprak langzaam, met een stem die lager klonk dan vroeger.
De advocaten van de jongens bleven het woord “incident” gebruiken.
Bij de derde keer onderbrak Lily hen.
“Het was geen incident.”
De zaal werd stil.
“Een incident heeft geen voorbereidende gesprekken. Een incident koopt geen advocaat voordat het slachtoffer wakker is. Een incident maakt geen valse berichten en vernietigt geen bestanden.”
Floris keek naar de tafel.
Pepijn huilde zacht, maar Lily keek niet naar hem.
Joris legde een volledige verklaring af. Zijn vader werd aangeklaagd wegens beïnvloeding van een getuige, fraude en het organiseren van zware mishandeling. Liesbeth van Wijk kreeg dezelfde week een dagvaarding. Professor Vermeer werd ontslagen en verloor zijn recht om nog bestuursfuncties aan universiteiten te bekleden.
