Ioana aarzelde.
— Ik heb een vaas gebroken.
— Welke vaas?
— Die witte in de woonkamer.
Ik herinnerde me die vaas.
Diana had me verteld dat zij hem zelf had laten vallen toen ze een paar bloemen wilde verplaatsen.
— Nog iets?
— Er was een armband verdwenen. Daarna ook geld uit een lade.
— En beschuldigde ze jou daarvan?
Ioana sloeg haar ogen neer.
— Ze zei dat ze u niet wilde lastigvallen met zulke kleine dingen. Maar als er nog meer problemen zouden ontstaan, zou ze u vertellen dat ik niet te vertrouwen was.
Nu begreep ik waarom dat meisje zelfs het glas wijn stilzwijgend had geaccepteerd.
Niet omdat ze geen waardigheid had.
Maar omdat ze bang was haar baan kwijt te raken.
— Waarom heb je me dit niet verteld?
— Ik heb deze baan nodig, meneer Alexandru. Mijn moeder kan niet werken, mijn broer zit nog op school en ik moet mijn opleiding betalen.
Toen voegde ze er zacht aan toe:
— En mevrouw Diana zei dat u haar toch zou geloven.
Die woorden kwamen hard bij me aan.
Want tot een paar dagen geleden had ze waarschijnlijk gelijk gehad.
Ik begon alles veel nauwkeuriger te controleren.
Het duurde niet lang.
Ik vond berichten waarin Diana Ioana vroeg om na werktijd te blijven voor allerlei persoonlijke klusjes.
Eindeloze lijstjes.
Boodschappen.
Schoonmaakwerk dat opnieuw moest worden gedaan zonder enige reden.
En telkens wanneer Ioana naar haar loon of haar werktijden vroeg, kreeg ze hetzelfde antwoord:
„Als het je niet bevalt, zoek ik wel iemand anders.”
Maar het ergste ontdekte ik bij toeval.
Op een middag ging ik mijn kantoor binnen om een contract te zoeken.
Op het bureau lag een map met documenten voor de bruiloft.
Daaronder lag een brochure.
Van een privéverzorgingstehuis voor ouderen.
Ik pakte hem op.
Op de eerste pagina was een bepaald type kamer omcirkeld.
Ernaast stond, in Diana’s handschrift:
**„Na de bruiloft.”**
Ik voelde een knoop in mijn maag.
Die avond wachtte ik op haar.
— Wat is dit?
Ik legde de brochure op tafel.
Diana schrok niet eens.
— Voor je grootmoeder.
— Wat heeft mijn grootmoeder met een verzorgingstehuis te maken?
Ze zuchtte alsof ík degene was die alles onnodig ingewikkeld maakte.
— Alexandru, we moeten realistisch zijn. Na de bruiloft hebben we privacy nodig.
— Mijn grootmoeder woont hier.
— Precies.
Ik keek haar niet-begrijpend aan.
— Wat bedoel je met „precies”?
