“Ze was alles voor mij,” zei ik.
Hij keek me aan.
“Wil je haar proberen te vinden?”
Ik moest lachen.
Het klonk onmogelijk.
“Jake, dat is zestig jaar geleden.”
“En?” zei hij terwijl hij zijn telefoon pakte. “Mensen laten overal sporen achter.”
Dagenlang hielp hij me zoeken op internet.
We doorzochten oude schoolarchieven, dorpspagina’s, reüniegroepen en verzorgingshuizen.
Elke avond zei ik tegen mezelf dat ik niet te veel hoop moest hebben.
We wisten niet eens wat we zouden vinden.
Was ze getrouwd?
Leefde ze nog?
Toen, op een dag, verstijfde Jake aan mijn keukentafel.
“Arthur,” zei hij zacht. “Ik denk dat ik haar heb gevonden.”
Mijn handen grepen de tafelrand vast.
Ik keek naar het scherm.
En daar was ze.
Evelyn.
Ouder, natuurlijk.
Maar haar ogen straalden nog steeds, en haar glimlach had nog steeds dat kuiltje dat ik me herinnerde.
Ze leefde nog.
Ze woonde alleen in een verzorgingstehuis, 1900 kilometer verderop.
Een paar minuten kon ik niets zeggen.
“Wil je eerst bellen?” vroeg Jake.
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee. Ik wil haar zien.”
De volgende ochtend kocht ik een vliegticket.
Jake stond erop mee te gaan.
“Je mist college,” zei ik.
“Dit leert me meer over het leven dan welke les ook,” antwoordde hij.
Ik kon daar niets tegenin brengen.
Voor het opstijgen legde Jake een hand op mijn schouder.
“Wat er ook gebeurt, je hebt de moed gehad om te gaan.”
Ik knikte, maar mijn keel zat te dicht om te spreken.
De vlucht voelde langer dan de zestig jaar die ons scheidden.
Ik bleef het kleine ringdoosje in mijn jaszak aanraken.
Het was niet duur, en het was niet de ring van mijn overleden vrouw.
Ik had mijn vrouw diep liefgehad, en ik zou haar altijd dankbaar blijven.
Voor haar dood zei ze ooit:
