“Als ik er niet meer ben, vind alsjeblieft opnieuw liefde en geluk.”
Wat ik voelde voor Evelyn hoorde bij een ander hoofdstuk van mijn leven, maar het was nooit helemaal verdwenen.
Ik hoopte dat mijn vrouw het zou begrijpen.
Bij het verzorgingstehuis werd ik begroet door een vrouw genaamd Carla.
“Ik kom Evelyn bezoeken,” zei ik.
Ze keek naar mij en daarna naar Jake, en leidde ons door een rustige gang naar een glazen veranda.
Daar zat ze.
Evelyn.
Met een deken over haar knieën bij het raam.
Mijn handen begonnen te trillen.
Ze was ouder geworden.
Ik ook.
Maar toen ze opkeek, wist ik meteen dat het haar was.
“Arthur?” fluisterde ze.
Ik kon nauwelijks blijven staan.
“Evelyn…”
Ze keek naar mijn gezicht.
“Ik heb gehoord dat je getrouwd bent,” zei ze zacht.
Ik knikte.
“Ja.”
“Was ze goed voor je?”
“Ze heette Margaret. We hebben 35 mooie jaren samen gehad.”
Evelyn kneep in mijn hand.
“Ik ben blij dat je niet alleen was.”
“Ik ben juist verdrietig dat jij dat wel was.”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik was niet alleen.”
Ik begreep het toen nog niet.
Maar dat zou snel veranderen.
We zaten even zwijgend hand in hand, alsof zestig jaar slechts een droom was geweest.
Toen knielde ik neer.
“Evelyn, ik ben zestig jaar kwijtgeraakt. Ik wil geen dag meer verliezen. Wil je met me trouwen?”
Ze keek me aan.
Haar ogen vulden zich met tranen.
“Ik herkende je ogen meteen,” fluisterde ze.
Maar voordat ik iets kon zeggen, pakte ze mijn hand.
“Ik moet je eerst iets vertellen voordat ik antwoord geef.”
Mijn glimlach verdween.
De kamer werd stil.
En ik had geen idee dat haar woorden mijn leven in tweeën zouden splitsen.
Wat denk je hiervan? Laat alsjeblieft je mening achter in de comments en deel dit verhaal! Als je één advies kon geven aan een van de personages uit dit verhaal, wat zou dat advies dan zijn? Laten we het bespreken in de comments op Facebook.
