Hij stond op de boekenplank in Sophies kamer.
Het gebreide mutsje zat er nog in.
De ziekenhuisfoto ook.
Isabella’s brieven.
En alles wat William verder voor haar had bewaard.
Maar nu kon Sophie de doos openen wanneer ze maar wilde.
Richard had gezegd dat ik hem haar moest geven zodra ze oud genoeg was om ernaar te vragen.
Het had me zeven jaar gekost om het te begrijpen.
Ze had het allang gevraagd.
Sophie kwam door de gang naar ons toe rennen.
‘Mama, kom kijken.’
‘Ik zie het.’
‘Nee.’
Ze pakte mijn hand.
‘Dit.’
Ze wees naar de zin die ze onder alle vier de foto’s had geschreven.
Er stonden geen woorden als biologisch, adoptief, eerste of tweede.
Alleen die paar woorden in Sophies zorgvuldige handschrift.
‘Ze zijn allemaal mijn familie.’
Vind je dat ik verkeerd zat door zo lang te wachten voordat ik Sophie de doos gaf die haar grootvader voor haar had achtergelaten?
