Pauze.
— Maar soms breekt het leven mensen. En dat is niet altijd hun schuld.
— En ik dan? Mijn schuld? — vroeg Artjom scherp.
— Nee.
— Waarom zou ik hen dan helpen?
Oleg keek hem aan.
— Omdat jij niet hen bent.
Die woorden bleven hangen.
Twee dagen later ging Artjom naar het ziekenhuis.
Marina herkende hem eerst niet.
— Ik ga akkoord met de tests, — zei hij.
Haar handen trilden.
— Dank je…
Hij onderbrak haar blik.
— Dit betekent niets.
Andrej keek zwijgend.
In zijn ogen zat dankbaarheid en angst.
De testen bewezen: Artjom was geschikt.
Hij was hun enige kans.
Voor de procedure stond hij bij het raam.
Marina kwam voorzichtig dichterbij.
— Ik weet niet hoe ik dit moet goedmaken, — zei ze. — Maar als je ons een kans geeft…
Hij schudde zijn hoofd.
— Geen beloften.
Pauze.
— Ik doe dit niet voor jullie.
— Dat begrijp ik.
Hij keek haar aan.
— Ik doe dit omdat ik niet wil leven met de gedachte dat ik iemand kon redden en het niet heb gedaan.
Marina huilde.
Maar dit keer zat er hoop in haar tranen.
De procedure slaagde.
Andrej overleefde.
Het herstel duurde lang.
Een maand later kwam Artjom de kamer binnen.
Andrej kon alweer zitten.
Ze zwegen lang.
— Dank je, — zei Andrej uiteindelijk.
Artjom knikte.
— Graag gedaan.
— Ik weet niet wat nu, — zei Andrej.
— Ik ook niet.
— Maar… misschien… kunnen we het proberen?
Artjom dacht na.
— Langzaam, — zei hij.
— Langzaam, — stemde Andrej toe.
Marina stond in de deuropening en mengde zich niet.
Voor het eerst in achttien jaar hadden ze een kans.
Niet om het verleden terug te halen.
Maar om iets nieuws te bouwen.
En dat was meer dan niets.
Wat denk je hiervan? Laat alsjeblieft je mening achter in de comments en deel dit verhaal! Als je één advies kon geven aan een van de personages uit dit verhaal, wat zou dat advies dan zijn? Laten we het bespreken in de comments op Facebook.
