Een gothic meisje begon elke zaterdag bij mijn 73-jarige moeder op bezoek te komen. Na de begrafenis van mijn moeder gaf het meisje me een sleutel en zei: ‘Je moeder heeft me gezegd dat ik je deze pas na haar dood mocht geven.’
Ik ben niet weggegaan.
***
Drie weken later zat Elaine tegenover me aan de keukentafel van mijn moeder.
De houten doos stond naast haar stoel.
“Ik heb de kaart gelezen,” zei ze.
Ik wachtte.
“Ze zei dat ze jarenlang had gewacht tot ze precies wist wat ze moest zeggen.”
Elaine keek naar haar koffie.
“Ik heb de kaart gelezen.”
“Toen schreef ze dat het wachten misschien wel het probleem was.”
“Wat zei ze nog meer?”
“Ze miste me.”
Ik reikte naar Elaines hand, maar stopte vlak voordat ik haar aanraakte.
“Het spijt me.”
Ze knikte. “Ik heb vorig jaar bijna hetzelfde geschreven.”
“Wat zei ze nog meer?”
Raven stuurde die avond een berichtje.
“Ik heb eindelijk mijn moeder gebeld. We eten morgen samen. Wens me succes.”
Ik glimlachte en legde mijn telefoon neer.
Elaine draaide een van moeders oude kaarten tussen haar vingers.
“Ik weet niet wat er nu met ons gaat gebeuren,” zei ze.
“Ik ook niet. Maar ik zou je graag nog eens zien, als je me dat toestaat.”
“Ik heb eindelijk mijn moeder gebeld. We eten morgen samen. Wens me succes.”
Elaine keek me aan.
“Geen druk hoor,” voegde ik eraan toe. “Ik denk dat ik dat op mijn eigen manier al genoeg gedaan heb.”
Haar uitdrukking verzachtte.
Ik dacht terug aan hoe jaloers ik was geweest op Raven, een vrouw die half zo oud was als ik, simpelweg omdat mijn moeder iets met haar had gedeeld wat ze niet met mij had gedeeld.
Misschien kende ik mijn moeder wel goed. Ik kende alleen niet elk aspect van haar.
Elaine keek me aan.
Elaine pakte haar koffie.
“Bel me volgende week.”
“Ik zal.”
En voor één keer was ik bereid om aan mezelf te werken in plaats van te proberen anderen te veranderen.
