Een gothic meisje begon elke zaterdag bij mijn 73-jarige moeder op bezoek te komen. Na de begrafenis van mijn moeder gaf het meisje me een sleutel en zei: ‘Je moeder heeft me gezegd dat ik je deze pas na haar dood mocht geven.’
“Ik gaf je het makkelijkste antwoord.”
“Dat weet ik nu.”
“Je liet me geloven dat ze klaar met me was.”
“Dat heb ik gedaan.”
Ze staarde naar de kaarten.
“Ik moet gaan.”
“Tante Elaine…”
“Niet nu.”
“Je liet me geloven dat ze klaar met me was.”
Ze liep weg voordat ik haar kon tegenhouden.
Ik heb lange tijd alleen op moeders bed gezeten.
Toen ik eindelijk de enveloppen terug in de doos wilde doen, vond ik er eentje die vastzat onder de voering.
Het was verzegeld.
De naam van Elaine stond op de voorkant geschreven in het handschrift van haar moeder.
Ik heb het een keer omgedraaid.
Ik heb lange tijd alleen op moeders bed gezeten.
Ik had het kunnen openen.
Nee, dat heb ik niet gedaan.
***
Die avond vroeg ik Raven om langs te komen.
Ze zat aan de keukentafel van mijn moeder in dezelfde stoel waar ik haar voor het eerst had gezien.
‘Hoe zijn jullie eigenlijk vrienden geworden?’ vroeg ik.
“Ze beledigde het boek dat ik aan het lezen was.”
Ik had het kunnen openen.
Ondanks mezelf glimlachte ik. “Dat klinkt als haar.”
“We raakten aan de praat. Ik vertelde haar dat mijn moeder en ik niet meer met elkaar spraken. Zij vertelde me over Elaine.”
Ravens glimlach verdween.
“Dus ze heeft je aangespoord om je moeder te bellen?”
“Elke zaterdag.”
“En jij hebt haar ertoe aangezet om Elaine te bellen.”
“Dus ze heeft je aangespoord om je moeder te bellen?”
Ik keek naar mijn handen.
“Waarom heeft ze het me niet verteld?”
Raven aarzelde.
“Ze schaamde zich. Je had haar jarenlang gezegd dat ze Elaine moest bellen. Toen zei ik hetzelfde, en ineens wilde ze het proberen.”
Ze boog zich voorover.
“Waarom heeft ze het me niet verteld?”
“Maeve, ze heeft niet voor mij gekozen in plaats van voor jou. Het was gewoon makkelijker om toe te geven dat ze bang was aan iemand die haar niet jarenlang had zien weigeren.”
Ik liet dat even bezinken.
***
De volgende ochtend reed ik naar Elaines huis met moeders verzegelde kaart in mijn tas.
Toen ze de deur opendeed, vertrok haar gezicht.
“Ik zei toch dat ik tijd nodig had.”
“Maeve, ze heeft niet voor mij gekozen in plaats van voor jou.”
“Ik weet.”
“Waarom bent u hier dan?”
Ik hield de envelop omhoog.
“Ik vond dit nadat je vertrokken was.”
Elaine staarde naar haar naam op de voorkant.
“Heb je het gelezen?”
“Ik vond dit nadat je vertrokken was.”
“Nee.”
Haar ogen keken me aan.
“Er valt niets meer te repareren, Maeve.”
“Nee, die is er niet.”
Ze fronste haar wenkbrauwen.
“Maar mijn moeder overleed voordat jullie beiden de moed hadden om te spreken. Daar kan ik niets aan veranderen.”
“Er valt niets meer te repareren, Maeve.”
“Wat wilt u dan van mij?”
“Niets.”
Dat verraste haar.
“Ik ben gekomen omdat ik iets moet zeggen zonder excuses te maken.”
Mijn keel snoerde zich samen.
“Vijf jaar geleden, toen je vroeg of mama over je praatte, wist ik dat ze dat deed.”
“Wat wilt u dan van mij?”
Elaines gezicht verstijfde.
“Ik wist dat ze je miste. En ik gaf je het makkelijkste antwoord, omdat ik niet wilde meemaken wat er daarna zou komen.”
“Dus je hebt gelogen.”
“Ja.”
“Je liet me denken dat het haar niets kon schelen.”
“Ja.”
Woede flitste over haar gezicht.
“Ik wist dat ze je miste.”
Ik heb mezelf niet verdedigd.
Ik veranderde niet van onderwerp.
Ik ben niet weggegaan.
‘Ik vraag je niet om me te vergeven,’ zei ik. ‘Maar ik ben klaar met doen alsof zwijgen niets kost.’
Ik legde de envelop op de tafel naast haar deur.
“Dit is van jou.”
Toen liep ik weg voordat ik haar kon vertellen wat ze ermee moest doen.
