Een Huis Vol-vader Maarten Blom: "Ik hoop dat al mijn kinderen Jezus leren kennen"

Een wond die blijft
Tijdens het gesprek komt ook het verlies van dochter Miriam ter sprake. Acht jaar geleden overleed zij in Albanië. Hoewel het gezin inmiddels verder leeft, is haar afwezigheid nog altijd voelbaar. "Miriam wordt altijd betrokken in gesprekken", vertelt Maarten. "Op allerlei momenten komt ze weer terug. Ze zit altijd in onze gedachten." Het overlijden van hun dochter heeft diepe sporen nagelaten. "Dat blijft natuurlijk een hele rauwe wond in ons leven. Het ging toen allemaal heel snel."

Toch ervaart het gezin ook Gods nabijheid in het verdriet. "We merken elke keer weer dat God erbij is, ons nieuwe kracht geeft. Maar het gaat ook door dalen heen. Er zijn moeilijke momenten en er zijn mooie hoogtepunten." Volgens Maarten is rouw niet iets wat ooit volledig verdwijnt. "Het is voor ons niet rouwverwerking, maar rouwverweving. Dat gaat gewoon met ons mee. En daarin is God heel dichtbij."

Ook zoon Tijmen verwerkt emoties op zijn eigen manier. Muziek speelt daarin een belangrijke rol. Al vanaf jonge leeftijd schrijft hij teksten en maakt hij muziek. Tijdens de uitzending laat hij een zelfgeschreven rap horen waarin verdriet, hoop en geloof samenkomen. "Voor mij is rappen vooral een uiting van emotie", legt hij uit. "Alles waar je mee zit, alles wat je denkt, dat kun je op papier krijgen."

Zijn vader ziet hoeveel tijd en energie daarin gaat zitten. "Hij zit uren op zijn kamer muziek te maken. Vaak is het nog niet goed genoeg en begint hij opnieuw. Ik ben superblij met zijn talent. Hij speelt basgitaar, drumt, maakt muziek en schrijft teksten. Dat is echt gaaf om te zien."

Open voor Gods leiding
Hoewel het gezin bekendstaat als een groot gezin, was daar volgens Maarten nooit een vast plan voor. Toen hij en zijn vrouw Gerdien elkaar leerden kennen, speelde iets anders een veel grotere rol.

"Ik zei eigenlijk meteen dat ik de zending in wilde", vertelt hij lachend. "Dus ik vond het alleen leuk om iets te beginnen als zij daar ook voor openstond." Het aantal kinderen werd nooit vooraf bepaald. "We hebben daar nooit een nummer aan verbonden. We staan gewoon open in het leven. Elke keer ben je weer blij en merk je dat er nog ruimte is in je hart en in je huis voor een kind."

Wat hem misschien nog wel meer raakt, is de manier waarop zijn kinderen hun geloof beleven. "Ze vertellen gewoon wie Jezus voor hen is. Soms zijn het kleine momentjes. Een opmerking tussendoor. Een gebed voor de maaltijd. Dan bidt één van de kinderen voor alles en iedereen. Daar zie je zulke mooie dingen in terug."

Voor Tijmen is geloof inmiddels ook een persoonlijke overtuiging geworden. Op zijn zeventiende denkt hij bewust na over wat het betekent om Jezus te volgen. "Ik vind het belangrijk om Jezus echt betrokken te houden bij het dagelijks leven. Dat je beseft dat Hij er elke dag bij is en dat Hij je wil helpen. Dat het uiteindelijk niet om jezelf draait, maar om Hem."