Deel 2
Het flesje raakte de vloer met een harde klap.
De dop schoot onder een stoel.
Melk verspreidde zich over de glanzende tegels.
Het jongetje in de kinderwagen schrok en begon te huilen.
Mijn eerste instinct was niet om naar Connor te kijken.
Ook niet naar Melinda.
Ik keek naar het kind.
Hij had niets gedaan.
Hij had niet om dit moment gevraagd.
Niet om de leugens van zijn ouders.
Niet om Connors vernederende woorden.
Niet om het geheim dat blijkbaar zwaar genoeg was om Melinda alle kleur uit haar gezicht te laten verliezen zodra ze mijn advocaat zag.
Ik hurkte neer, pakte het flesje op en legde het op het tafeltje naast de kinderwagen.
‘Hij is geschrokken,’ zei ik rustig.
Melinda knikte, maar ze bewoog niet.
‘Pak hem dan op.’
Alsof mijn woorden haar uit een trance haalden, tilde ze haar zoontje uit de kinderwagen.
Connor keek ondertussen alleen naar Kenneth.
‘Wat doet hij hier?’
Kenneth kwam dichterbij.
‘Goedemiddag, meneer De Vries.’
‘Ik vroeg wat je hier doet.’
‘Dat hoorde ik.’
Connor keek naar mij.
‘Heb jij hem gebeld?’
‘Nee.’
Dat was de waarheid.
‘Waarom is hij hier dan?’
Kenneth tikte met twee vingers tegen de verzegelde map.
‘Omdat er vanochtend informatie is binnengekomen die Kirsten aangaat.’
Melinda sloot haar ogen.
Heel even.
Maar lang genoeg.
Ik zag het.
Kenneth ook.
‘Welke informatie?’
vroeg ik.
Kenneth keek om zich heen.
Families.
Verpleegkundigen.
Twee arts-assistenten.
Een schoonmaker die inmiddels bij de gemorste melk stond maar duidelijk niet wist of hij moest beginnen.
‘Niet hier.’
Connor lachte kort.
‘Natuurlijk niet.’
Kenneth negeerde hem.
‘Heb je een ruimte waar we privé kunnen praten?’
‘Er is een kleine spreekkamer aan het einde van de gang.’
‘Prima.’
Ik keek naar de klok.
Mijn teamoverleg begon over zes minuten.
Ik stuurde mijn collega een kort bericht.
Onverwachte juridische kwestie. Begin zonder mij.
Toen liep ik richting de spreekkamer.
Kenneth volgde me.
Achter ons hoorde ik Connor zeggen:
‘Wij gaan nergens mee naartoe.’
Kenneth draaide zich om.
‘Dat hoeft ook niet.’
Hij keek rechtstreeks naar Melinda.
‘Maar ik vermoed dat mevrouw straks zelf wil weten wat er in deze map zit.’
Melinda’s vingers klemden zich steviger om haar zoon.
‘Connor,’ fluisterde ze.
Hij keek naar haar.
‘Wat?’
‘We moeten meegaan.’
En toen wist ik het zeker.
Zij wist iets wat hij niet wist.
We zaten vijf minuten later in de kleine spreekkamer.
Ik aan één kant van de tafel.
Kenneth naast me.
Connor tegenover ons.
Melinda zat naast hem met het jongetje op schoot.
Hij had inmiddels een pluchen giraffe vast en probeerde op een van de oren te kauwen.
Kenneth legde de map op tafel.
Connor keek ernaar.
‘Nou?’
Kenneth opende hem niet.
‘Eerst wil ik iets duidelijk maken. Wat ik vandaag heb ontvangen, beantwoordt niet automatisch iedere juridische of medische vraag. Een deel moet nog onafhankelijk worden onderzocht.’
Connor rolde met zijn ogen.
‘Kom ter zake.’
‘Dat ben ik van plan.’
Kenneth keek naar mij.
‘Kirsten, herinner je je de kliniek waar jij en Connor de laatste vier jaar van jullie fertiliteitstraject liepen?’
Mijn keel werd droog.
‘Natuurlijk.’
Hoe kon ik die plek vergeten?
De witte gangen.
De plastic stoelen.
De bloedonderzoeken.
Hormonen.
Echo’s.
Wachten.
Altijd wachten.
‘Medisch Centrum De Linde?’
‘Ja.’
Kenneth knikte.
‘De kliniek is vorig jaar overgenomen. Tijdens een interne controle zijn onregelmatigheden aangetroffen in oude patiëntendossiers.’
Connor leunde achterover.
‘Wat heeft dat met ons te maken?’
Kenneth keek hem aan.
‘Jullie dossier was er één van.’
De kamer werd stil.
Ik voelde mijn hartslag in mijn keel.
‘Wat voor onregelmatigheden?’
Kenneth haalde een document uit de map.
‘Aanpassingen in laboratoriumuitslagen.’
Ik staarde hem aan.
‘Wat?’
‘Niet alleen administratieve fouten. Sommige gegevens lijken achteraf te zijn gewijzigd.’
Connor snoof.
‘Dat is absurd.’
Kenneth legde het document voor mij neer.
Mijn naam stond bovenaan.
Kirsten van Dalen.
Daaronder Connors naam.
Datums die ik onmiddellijk herkende.
Zeven jaar van mijn leven samengeperst tot regels, nummers en medische codes.
‘Welke uitslagen zijn veranderd?’
vroeg ik.
Kenneth antwoordde voorzichtig.
‘Dat is precies wat nader onderzocht moet worden. Maar de originele laboratoriumgegevens zijn deels teruggevonden in een extern archief.’
Hij schoof een tweede vel naar me toe.
Ik keek ernaar.
En begreep eerst niet wat ik zag.
Toen wel.
‘Nee.’
Mijn stem klonk vreemd.
‘Kenneth…’
‘Ik weet het.’
‘Dit kan niet.’
Connor boog zich naar voren.
‘Wat?’
Ik keek naar hem.
Jarenlang had hij gezegd dat het aan mij lag.
Nooit zo rechtstreeks in het begin.
Eerst voorzichtig.
Daarna tijdens ruzies.
Daarna zonder enige terughoudendheid.
Mijn lichaam.
Mijn carrière.
Mijn leeftijd.
Mijn stress.
Mijn schuld.
Ik keek weer naar het papier.
‘Mijn uitslagen waren normaal.’
Connor verstijfde.
Melinda begon te huilen.
Ik keek naar haar.
‘Waarom huil jij?’
Ze schudde haar hoofd.
‘Kirsten…’
‘Waarom huil jij?’
Connor draaide zich naar haar toe.
‘Melinda?’
Ze keek niet naar hem.
Kenneth legde een derde document op tafel.
‘De originele gegevens wijzen erop dat Kirstens resultaten niet overeenkomen met de versie die uiteindelijk in het patiëntendossier terechtkwam.’
Connor stond abrupt op.
‘Dit is krankzinnig.’
‘Ga zitten,’ zei ik.
Hij keek naar me.
‘Jij geeft mij geen bevelen.’
