Dokter Sterling stond aan de voet van het kleine onderzoeksbed en paste haar bril aan met haar wijsvinger. Kleine Noach werd gewikkeld in drie lagen verwarmde flanellen dekens in de wieg naast Maya.
“De temperatuur van de baby stabiliseert, maar we moeten weten hoe lang hij in die koude kamer was,” Dr. Sterling zei het. Haar stem was precies en klinisch.
‘Ik weet het niet,’ zei ik, terwijl ik naar mijn schoenen keek. “Ik ben net terug uit Frankfurt. Ik dacht dat mijn moeder daar was.’
Maya strekte haar klinkers uit terwijl ze vanuit het kussen sprak. “Het begon het gisterenochtend koud te krijgen, Daniel.”
Dokter Sterling keek van Maya naar mij, haar pen die over de kaart zweefde. “Een baby kan zijn lichaamstemperatuur niet reguleren in die omstandigheden. Waarom heeft niemand de thermostaat hoger gezet of om service gevraagd?”
‘Kijk, daar heb ik nog geen antwoord op’, zei ik. Mijn borst voelde strak onder mijn kraag. Toegeven aan de dokter dat ik mijn familie had achtergelaten in een vrieshuis met mijn eigen moeder, alleen om dit te laten gebeuren, zorgde ervoor dat mijn keel droog aanvoelde.
