De plastic beker ijssnippers op mijn beddienblad was gesmolten tot een enkele koude strook ijs die in grijs water zweefde. In de buurt van het hooggebogen raam controleerde David zijn horloge voor de derde keer in twee minuten, zijn duim tikte op de leren band van zijn horloge met een droge, ritmische klik.
Ik hield de roze patiëntinlaatmap plat tegen mijn ziekenhuisjurk, mijn vingers traceren het kartontabblad. Binnen waren de fysieke toelatingsformulieren voor de hoogrisico kraamafdeling, de documenten die me verankerd hielden aan kamer 212.
Een scherpe, lage aanspannende bloeide over mijn buik, een harde knoop waardoor mijn knokkels wit werden tegen de roze map. Ik gebruikte het langzame ademhalingspatroon Dr. Vance had met mij geoefend, gericht op de gestage groene lijnen van het monitorscherm.
“David, het wordt weer aanspannen,” zei ik, mijn stem nauwelijks het glas bereiken. “Dat is de derde sinds zeven uur.”
“We moeten deze kamer op dit moment verlaten, Claire, voordat het ochtendpersoneel roteert,” zei David, zijn stem geknipt en snel. Hij keek niet naar mijn gezicht, concentreerde zich in plaats daarvan op de kleine zwarte plunjezak die hij al had ingepakt met mijn haarborstel en telefoonoplader.
“Dr. Vance zei dat mijn baarmoederhals slechts dertig millimeter is, "zei ik, met behulp van de precieze meting van het ochtendverloskundige dagboek dat ik had onthouden. “De drempel voor actieve arbeid met vierlingen is vierendertig weken, en we zijn nog maar op eenendertig.”
“De factureringsafdeling verandert van dienst op acht-dertig,” zei David, terwijl hij mijn winterjas uit de kledingkast pakte. “Als we je niet laten controleren voordat de nieuwe supervisor inlogt, worden we nog vierentwintig uur opgesloten in het private suitetarief.”
“Maar de verzekering dekt tachtig procent van de verblijven met een hoog risico,” zei ik, terwijl ik de zilveren trouwring om mijn linkerringvinger verdraaide. Het voelde los, glijden gemakkelijk over mijn knokkel.
David pakte de plastic waterkruik en leegde deze in de gootsteen met een scherpe plons. “Het dekt deze kamer niet meer, Claire. Ik zei toch, er was gisteravond een beleidsherziening.”
