Zijn dij drukte harder tegen de mijne.
“Ik ben 1 meter 90. Waar verwacht je dan dat mijn benen naartoe gaan?”
“In de ruimte waarvoor u betaald heeft.”
Hij grijnsde.
“Als je de ruimte niet gebruikt, wat is dan het probleem?”
“Ik gebruik het, Josh.”
Hij schudde zijn hoofd en zette zijn koptelefoon weer op.
“Ik gebruik het, Josh.”
Kennelijk was daarmee de zaak beslecht.
Ik probeerde mijn enkels te kruisen, maar zijn schoen zat in de weg. Toen ik mijn voeten dichter bij elkaar zette, begon mijn heup pijn te doen.
Ik vouwde mijn trui op en legde hem naast me neer ter ondersteuning.
Dat hielp even.
‘Heer, help me,’ mompelde ik.
Dat hielp even.
Twintig minuten later voelde ik me weer ongemakkelijk.
Henry wierp een blik op zijn boek.
“Alles in orde?”
“Ik probeer het mezelf gewoon wat gemakkelijker te maken.”
Zijn blik dwaalde af naar Josh’ benen.
Hij had het gemerkt.
Ik voelde me weer ongemakkelijk.
Ik wou dat hij het niet had gedaan.
Jarenlang had ik als schoolsecretaresse gewerkt, waarbij ik ongeduldige ouders en boze telefoontjes moest afhandelen. Ik kon een meningsverschil oplossen zonder mijn stem te verheffen.
Toch lukte het me op de een of andere manier niet om één volwassen man over te halen zijn knie te bewegen.
Tijdens de drankjesservice bestelde ik gemberbier.
Toen probeerde ik mijn dienblad te laten zakken.
Ik wou dat hij het niet had gedaan.
Josh blokkeerde de bal met zijn elleboog.
“Neem me niet kwalijk. Ik moet even mijn drankje neerzetten.”
Hij bewoog zich nauwelijks.
“Josh, zou je me een beetje ruimte kunnen geven?”
Hij zuchtte.
“Ernstig?”
Josh blokkeerde de bal met zijn elleboog.
“Ik wil graag mijn dienblad gebruiken.”
“Jullie vrouwen maken van alles een probleem.”
Ik staarde hem aan.
“Het is geen probleem dat ik mijn dienblad nodig heb.”
“Doe dan niet alsof het zo is.”
Ik overwoog om te antwoorden, maar de stewardess stond al klaar met mijn drankje.
“Ik wil graag mijn dienblad gebruiken.”
Ik bedankte haar en hield het kopje vast totdat Josh eindelijk opstond.
***
Steven zou gelachen hebben om hoe voorzichtig ik de situatie had proberen aan te pakken.
Ooit, in een supermarkt, botste ik tegen een achtergelaten winkelwagentje aan en bood mijn excuses aan.
‘Celeste, lieverd, de kar heeft geen gevoelens,’ had hij gezegd.
“Nou, ik heb het misschien laten schrikken.”
De rest van onze winkeltocht bracht hij door met zich te verontschuldigen bij de schappen.
Steven zou erom gelachen hebben.
***
De herinnering aan hem toverde een glimlach op mijn gezicht.
Toen strekte Josh zijn been opnieuw.
Ik keek op de klok.
We waren nog niet eens halverwege.
Even later kwam de stewardess terug om onze kopjes op te halen.
Toen strekte Josh zijn been opnieuw.
Ze stopte naast onze rij.
“Mevrouw, is alles in orde?”
Ik keek naar Josh.
Hij had één koptelefoon afgedaan en keek me aan.
Ik had alles kunnen uitleggen. Ze stond daar gewoon.
In plaats daarvan glimlachte ik.
“Ja, dank u. Het gaat goed met me.”
Ik zou alles kunnen uitleggen.
Ze knikte en liep verder door het gangpad.
Josh zette zijn koptelefoon weer op.
Toen drukte zijn knie zich weer tegen de mijne.
Ik wilde mezelf wel voor mijn kop slaan.
Waarom had ik niets gezegd?
Omdat er mensen keken. Omdat ik een hekel had aan ruzies.
Ik wilde mezelf wel voor mijn kop slaan.
Omdat ik mezelf had wijsgemaakt dat hij uiteindelijk wel zou inzien hoe egoïstisch hij was geweest.
Ik keek naar mijn boek.
Ik had dezelfde pagina vier keer gelezen.
Toen pakte ik mijn telefoon en opende ik de foto van Rose.
Marianne had nog een foto gestuurd waarop ze een gebreide muts droeg die veel te groot voor haar hoofd was.
Ik glimlachte.
Ik had dezelfde pagina vier keer gelezen.
