“Heeft ze over mij geklaagd? Ze heeft nooit gezegd dat er iets mis was.”
“Ik heb gevraagd om te verhuizen.”
‘Ik heb je meerdere keren gevraagd je been te bewegen,’ zei ik.
‘Je overdrijft.’ Hij draaide zich naar de medewerker. ‘Je hebt het haar eerder gevraagd, weet je nog? Ze zei dat alles in orde was.’
“Mevrouw?”
Even heel even wilde ik verdwijnen.
Ik zou het een misverstand kunnen noemen. Josh zou kunnen gaan zitten, en iedereen zou stoppen met kijken.
“Mevrouw?”
Maar ik had al bijna vier uur lang geprobeerd dit gesprek te vermijden.
‘Ja,’ zei ik. ‘Ik zei toch dat het goed met me ging.’
Josh sloeg zijn armen over elkaar.
“Zo, daar heb je het.”
Ik keek de medewerker aan.
“Ik zei dat omdat ik geen ruzie wilde. Maar ik voelde me niet goed. Ik had hem al meerdere keren gevraagd om opzij te gaan.”
“Ik zei toch dat het goed met me ging.”
Josh schudde zijn hoofd.
“Dat is niet wat er gebeurde.”
“Het is.”
Mijn stem was zachter dan de zijne, maar ik keek niet weg.
Voordat hij kon reageren, sprak Henry.
“Ze heeft je inderdaad gevraagd om te verplaatsen.”
“Het is.”
We keerden ons naar hem toe.
Hij hield zijn paperback open.
“Ik heb haar dat meer dan eens horen vragen.”
Josh fronste zijn wenkbrauwen.
“Blijf er buiten.”
Henry keek hem aan.
“Blijf er buiten.”
“Ik zat hier gewoon.”
Ik gaf Henry een dankbare glimlach.
Toen draaide ik me weer naar de medewerker.
“Ik vroeg niet om een voorkeursbehandeling. Ik wilde gewoon comfortabel zitten op de stoel waarvoor ik betaald had.”
Ze knikte.
“U kunt gerust op uw nieuwe stoel blijven zitten. Als u het incident achteraf wilt melden, kan de klantenservice u daarbij helpen.”
“Ik zat hier gewoon.”
Josh slaakte een geïrriteerd geluid, maar de medewerkster bleef onvermurmelijk.
“Meneer, ik heb u al twee keer gevraagd om terug te keren naar uw plaats. Wilt u alstublieft voorkomen dat ik het nogmaals hoef te vragen?”
Hij wierp een blik op de passagiers die ons gadesloegen, alvorens te gaan zitten.
Ik pakte mijn boek op, hoewel mijn handen nog steeds trilden.
Ik had tenminste eindelijk gezegd wat er gebeurd was, zonder me te verontschuldigen.
Josh maakte een geïrriteerd geluid.
***
Het volgende halfuur genoot ik ervan om ruimte te hebben. Mijn heup deed nog steeds pijn, maar ik las twee hoofdstukken uit en at de pretzels op die ik bewaard had.
Toen verscheen Josh naast mijn rij.
“Kijk, Celeste, het spijt me als ik je ongemakkelijk heb gemaakt.”
“Goed.”
Hij wierp een blik op de bediende.
“Dus het is in orde? Want ik wil niet dat dit een officiële klacht wordt.”
“Goed.”
Ik sloot mijn boek.
“Ik heb nog niet besloten of ik het ga melden.”
Zijn gezichtsuitdrukking verstrakte.
“Kijk, ik reis constant voor mijn werk. Ik heb er geen behoefte aan dat er een klacht aan mijn naam wordt gekoppeld vanwege zoiets.”
“Dan had je moeten luisteren toen ik je vroeg om opzij te gaan.”
Josh wreef over zijn voorhoofd.
Ik sloot mijn boek.
“Ga je me nou echt problemen bezorgen vanwege een krappe vliegtuigstoel?”
“Jij hebt besloten dat mijn ruimte van jou is.”
Hij keek weg en verlaagde vervolgens zijn stem.
“Beloof me gewoon dat je geen aangifte zult doen.”
Ik keek hem in de ogen.
“Dat kan ik niet beloven.”
Hij keek weg.
“Ongelooflijk,” mompelde hij voordat hij wegliep.
Ik opende mijn boek opnieuw.
Hij had geen enkele keer gevraagd of het al beter ging met mijn heup. Hij wilde alleen maar dat ik zijn reputatie beschermde.
***
Na de landing stond ik bij de gate met mijn telefoon in mijn hand. Marianne en Rose stonden ergens te wachten, en ik wilde niets liever dan naar hen toe gaan.
Toen herinnerde ik me dat Josh me had gevraagd zijn reputatie te beschermen.
