‘Jawel. Het lukt.’
Ze keek me aan.
‘Waarom huil je dan?’
Ik wilde haar de waarheid niet vertellen.
Mijn moeder had me leren naaien.
Ik kon haar stem nog steeds horen terwijl ze mijn steken corrigeerde.
‘Rustig aan. Eerst nauwkeurig, dan pas snel.’
Olivia ging naast me zitten en legde haar hoofd op mijn schouder.
‘Oma?’
Ik knikte.
‘We kunnen stoppen.’
‘Nee.’
Een paar dagen later vroeg ik Clark of hij me kon helpen met het betalen van een jurk.
Niet het volledige bedrag.
Elk bedrag zou welkom zijn.
Hij zuchtte aan de telefoon.
‘Ik betaal toch al alimentatie?’
‘Dat weet ik.’
‘Waarom hebben we dit gesprek dan?’
‘Omdat een schoolgala maar één keer plaatsvindt.’
‘Ik geef je geen cent extra.’
‘Het is niet voor mij.’
‘Je zou moeten leren beter met je geld om te gaan.’
‘Alles wordt ineens «voor Olivia» zodra je geld wilt.’
Ik zweeg.
Toen voegde hij eraan toe:
‘Je zou moeten leren budgetteren.’
Die woorden deden pijn.
‘Oké.’
Nadat ik had opgehangen, bleef ik naar mijn stille telefoon staren. Ik was woedend omdat ik me door het vragen om hulp nog kleiner was gaan voelen.
Toen legde ik de telefoon neer.
Ik vertelde Olivia er niets over.
Twee weken later was de jurk af.
Er was nog steeds een zoom waar ik niet helemaal tevreden over was.
Maar toen Olivia de jurk aantrok, vergat ik alles.
De donkergroene satijnen stof viel perfect om haar heen.
Niet omdat ik zo’n geweldige naaister was.
Maar omdat ik de jurk zes keer op haar had gespeld en aangepast.
Olivia zei even helemaal niets.
Ze draaide zich naar de spiegel.
Mijn maag trok samen.
‘Je vindt hem verschrikkelijk.’
Ze keek me aan.
‘Het is de perfecte jurk voor mij.’
Toen sloeg ze haar armen om me heen.
‘Dank je, mam.’
Ik lachte.
‘Dat is geen antwoord.’
Ze deed een stapje achteruit.
Mijn telefoon trilde op tafel.
Clark had me een bericht gestuurd:
‘Alice en ik komen even langs. Ze heeft iets voor Olivia.’
Ik staarde naar het bericht.
Na ons gesprek over geld had ik een naar voorgevoel over dat ‘iets’.
Twintig minuten later werd er op de deur geklopt.
Het was Clark.
Alice stond naast hem.
Natuurlijk.
Toen Alice binnenkwam, viel mijn oog meteen op de kledinghoes. Clark leek zich ongemakkelijk te voelen en zei aanvankelijk niets.
Alice maakte al lang genoeg deel uit van mijn leven om te weten hoe gemakkelijk ze haar wreedheid kon verbergen achter zogenaamde oprechtheid.
Tijdens familiebijeenkomsten zei ze dingen als:
‘O, wat heb jij nou aan? Geen wonder dat Clark je heeft verlaten.’
Of:
‘Misschien moet ik je het nummer van mijn schoonheidsspecialiste geven. Je ziet eruit alsof je al zestig bent.’
Daarna lachte ze alsof het allemaal maar een grapje was.
Clark zei meestal dat ik niet zo overgevoelig moest zijn.
Die avond hield Alice een lange kledinghoes vast.
Ze glimlachte toen ze Olivia zag.
‘Precies op tijd.’
Olivia kwam de gang in, gekleed in de jurk die ik voor haar had genaaid.
Alices blik gleed van Olivia’s schouders helemaal naar haar voeten.
Ze bleef even staan.
Toen glimlachte ze.
Het was geen vriendelijke glimlach.
‘O, lieverd.’
Ik voelde mijn schouders verstijven.
‘Ga je echt in dat vod naar het gala?’
