Alice kwam dichterbij.
Olivia keek naar haar jurk.
‘Ja.’
Alice lachte zachtjes.
‘Ik hoorde dat het nogal moeilijk was om een fatsoenlijke jurk te vinden.’
Clark zei:
‘Alice.’
‘Wat? Ik probeer alleen maar te helpen.’
Toen keek ze naar mij.
‘Ik hoorde dat het nogal moeilijk was om een fatsoenlijke jurk te vinden.’
Ik keek naar Clark.
Hij kon me niet in de ogen kijken.
Dus hij had het haar verteld.
Blijkbaar had hij Alice over ons gesprek verteld. Ik wist niet of hij besefte wat ze van plan was met die informatie.
Alice hield de kledinghoes omhoog.
‘Gelukkig heb ik het probleem opgelost.’
Ze ritste de hoes open.
Binnenin zat een prachtige designerjurk in lichtblauw, versierd met verfijnd borduurwerk en delicate kraaltjes.
Hij was werkelijk schitterend.
Olivia raakte een van de mouwen aan.
‘Duizend dollar,’ zei Alice met een nog bredere glimlach.
Ik zei:
‘Dat had je niet hoeven doen.’
‘Dat weet ik.’
De manier waarop ze dat zei, maakte me meteen duidelijk waarom ze het wél had gedaan.
Alice draaide zich naar Olivia.
‘Liefje, trek deze maar aan. Wat je moeder heeft gemaakt, hoort in de vuilnisbak.’
Clark bewoog ongemakkelijk.
‘Alice, nu is het genoeg.’
Maar ze ging door.
‘Het is niet jouw schuld dat je moeder maar een arme kassière is.’
Ik voelde de hitte door mijn hele lichaam trekken.
In eerste instantie was ik niet boos.
Ik schaamde me.
Ik schaamde me voor mijn baan in de supermarkt.
Voor mijn schulden.
Voor de jurk.
Olivia keek naar mij.
Toen keek ze naar de designerjurk.
Ze glimlachte.
‘Hij is echt prachtig.’
‘Dank je,’ zei Alice tevreden.
‘Ik wist wel dat je het zou begrijpen.’
Olivia pakte de kledinghoes aan.
Ik zei tegen mezelf dat ik niet moest reageren.
Ze was zeventien.
Het was haar gala.
Het was normaal dat ze een dure jurk wilde.
Olivia liep haar slaapkamer in.
Even later kwam ze terug met haar telefoon in haar hand.
Clark fronste.
‘Wat is ze aan het doen?’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Ik heb geen idee.’
Olivia legde haar telefoon op tafel, naast de designerjurk.
Op het scherm stond een tienermeisje in een eenvoudig versierde sportzaal. Ze droeg een zelfgemaakte galajurk.
Haar haar was volumineus.
Ze had een ietwat verlegen glimlach.
De jurk was met de hand genaaid.
Het meisje op de foto was Alice.
Ik keek naar Alice.
Toen weer naar het scherm.
Clark kwam dichterbij.
‘Alice?’
Olivia zei:
‘Je oude fotoalbum.’
Alice werd rood.
‘Wat?’
