‘Je privéalbum met oude foto’s. Ben je vergeten dat je me daar een paar jaar geleden toegang toe hebt gegeven?’
Olivia tikte op het scherm.
‘Je had geschreven dat je moeder wekenlang aan deze jurk had gewerkt.’
Alice staarde haar aan.
‘Waarom laat je me deze foto zien?’
Olivia ging verder:
‘Je was zeventien, toch?’
Alice perste haar lippen op elkaar.
‘In het bijschrift stond dat je moeder wekenlang had besteed aan het naaien van deze jurk, omdat je familie zich geen jurk uit de winkel kon veroorloven.’
Niemand zei iets.
Uiteindelijk vroeg Alice:
‘Waarom laat je me deze foto zien?’
Olivia keek haar recht aan.
‘Je moeder heeft die jurk voor jou gemaakt, toch?’
Alice antwoordde niet.
Olivia drong aan:
‘Waarom is de jurk die mijn moeder heeft gemaakt dan een vod?’
Alice bleef stil.
‘Is dat niet zo?’
‘Jawel.’
Olivia keek haar recht in de ogen.
‘Waarom is de jurk die mijn moeder heeft gemaakt dan een vod?’
Die woorden kwamen harder aan dan alles wat ik zelf had kunnen zeggen.
Clark pakte de telefoon.
Olivia had het oorspronkelijke bericht geopend. Onder de foto stond het bijschrift dat Alice zelf had geschreven:
‘Mijn moeder heeft drie weken aan deze jurk gewerkt. We konden ons niets chiques veroorloven, maar ik voelde me als een prinses.’
Clark las het twee keer.
Toen keek hij naar Alice.
Olivia hield haar hoofd een beetje schuin.
‘Heb jij dat geschreven?’
Alice sloeg haar armen over elkaar.
‘Dat was anders.’
‘Hoe dan?’
Alice keek haar aan.
Olivia wachtte.
‘Op welke manier was het anders?’
Alice opende haar mond.
Er kwam geen woord uit.
En op dat moment begreep ik iets wat ik nooit eerder had begrepen.
Alice maakte mijn leven niet belachelijk omdat ze nooit had meegemaakt wat ik meemaakte.
Ze maakte het juist belachelijk omdat ze het zelf wél had meegemaakt.
Clark liet de telefoon zakken.
‘Je vertelde me dat je iets aardigs voor Olivia wilde doen.’
Alice antwoordde:
‘Dat wilde ik ook.’
Clark onderbrak haar.
‘Nee.’
Hij keek eerst naar de groene jurk en daarna naar de designerjurk.
‘Je wist dat haar moeder die jurk had gemaakt.’
Alice staarde hem aan.
Clark ging verder:
‘Je hebt deze jurk niet meegenomen om Olivia te helpen. Je hebt hem meegenomen om haar moeder te vernederen.’
Ik moest bijna lachen om de absurditeit van de situatie.
De man die me had bedrogen, ontdekte eindelijk dat zijn verloofde wreed kon zijn.
Beter laat dan nooit.
Alice strekte haar hand uit naar Olivia’s telefoon.
‘Zet die telefoon uit.’
Olivia trok hem weg voordat Alice hem kon aanraken.
