‘Nee.’
Alices stem werd harder.
Olivia keek haar aan.
‘Je kunt mijn moeder niet beledigen en je vervolgens ongemakkelijk voelen over wat jouw moeder voor jou heeft gedaan.’
‘Olivia…’
‘Je kunt mijn moeder niet beledigen en je vervolgens schamen voor wat jouw moeder heeft gedaan.’
Alice schudde haar hoofd.
‘Daar gaat het niet om.’
‘Leg het dan uit.’
Alice keek naar de deur.
Olivia ging verder:
‘Ik zou nooit zo praten over iets wat mijn moeder voor mij heeft gedaan.’
Toen zei ze iets waar ik tot op de dag van vandaag aan terugdenk:
‘Je moeder moet ontzettend trots zijn geweest op die jurk.’
Alice verstijfde.
Ze bleef stil.
Toen zei ze:
‘Ik ga me niet verontschuldigen omdat ik probeerde te helpen.’
Ze ritste de kledinghoes weer dicht, met de designerjurk erin.
Clark keek haar aan.
‘Je moet je bij ons allebei verontschuldigen.’
Alice staarde hem aan.
‘Mijn excuses aanbieden?’
‘Kom mee.’
‘Je hebt gehoord wat ik zei.’
Ze lachte kort.
‘Ik ga me niet verontschuldigen omdat ik probeerde te helpen.’
Clarks gezicht veranderde.
‘Dan moet je vertrekken.’
Alice knipperde met haar ogen.
‘Je zult er spijt van krijgen als je die jurk niet draagt.’
Clark zei:
‘Kom mee.’
‘Nee. Jij kunt gaan. Ik ga niet met je mee nadat je je zo hebt gedragen.’
Alice klemde de kledinghoes nog steviger vast.
Voordat ze naar buiten liep, draaide ze zich nog één keer naar Olivia om.
‘Je zult spijt krijgen dat je hem niet hebt gedragen.’
Clark bleef even roerloos staan.
Olivia haalde haar schouders op.
‘Misschien.’
Toen keek ze naar mij.
‘Maar dat denk ik niet.’
Alice vertrok alleen.
Een paar ogenblikken bleef Clark in de deuropening staan.
Toen keek hij naar Olivia.
‘Het spijt me.’
Olivia knikte, maar vergaf hem niet met een simpele glimlach.
Een minuut later vertrok ook hij.
Toen de deur dichtviel, ging ik zitten.
Olivia had haar telefoon nog steeds in haar hand.
Ik vroeg haar:
‘Hoe heb je die foto gevonden?’
Ze glimlachte.
‘Alice volgt me op sociale media.’
‘Dat is geen antwoord op mijn vraag.’
‘Ik was nieuwsgierig geworden.’
‘Waarnaar?’
‘Na mijn verjaardagsdiner vroeg ik me af of ze altijd al zo was geweest.’
Toen begreep ik wat ze al die lange avonden had gedaan terwijl ik aan het naaien was.
Olivia had dagenlang die ontdekking voor zichzelf gehouden.
Ze keek opnieuw naar de oude foto van Alice.
Ondanks alles moest ik lachen.
‘En?’
Olivia keek naar de foto.
‘Ik denk het niet.’
Drie dagen later was het de avond van het gala.
Olivia trok mijn jurk aan.
Ze liet me haar haar doen.
Toen ze naar buiten kwam, stond Clark klaar om foto’s van haar te maken.
Alice was niet bij hem.
Clark keek een paar seconden naar zijn dochter.
Toen zei hij:
‘Je ziet er prachtig uit.’
Olivia glimlachte.
‘Mama heeft de jurk gemaakt.’
‘Dat weet ik.’
Ik had veel kunnen zeggen.
Clark keek naar mij.
Maar ik zei niets.
We maakten foto’s.
Olivia vertrok naar het gala.
Toen ze die avond thuiskwam, was er een stukje van de zoom losgeraakt en zat er een punchvlek op haar rok.
Ik wees naar de vlek.
‘Zelfs een designerjurk had dat niet overleefd.’
Ze trok haar schoenen uit.
‘Ja, maar deze kunnen we repareren.’
Toen sloeg ze haar armen om me heen.
Later, terwijl ik de losse zoom herstelde, hoorde ik de raad van mijn moeder opnieuw in mijn hoofd. Toen begreep ik waarom die jurk zoveel voor me betekende.
Even later sloeg Olivia haar armen opnieuw om me heen.
En voor het eerst in lange tijd voelde ik me niet arm.
