Lena en Phoebe waren met mij in de keuken, in oma’s huis.
‘Niet vanavond.’
‘Ik weet het niet.’
Mama protesteerde niet.
Nadat ik had opgehangen, pakte Phoebe de verjaardagskaart die ik naar de bank had meegenomen.
Het laatste depositocertificaat zat er nog steeds in.
‘Deed ze dit echt elk jaar?’
‘Elk jaar.’
‘Duizend dollar?’
Het laatste depositocertificaat zat er nog steeds in.
‘Wat ze maar opzij kon zetten.’
Lena keek naar me.
‘Ga je terug naar de opleiding verpleegkunde?’
‘Ja.’
‘Hoe?’
Ik streek met mijn duim langs de rand van oma’s verjaardagskaart.
‘Ik vind wel een manier.’
‘Ga je terug naar de opleiding verpleegkunde?’
Phoebe keek naar de opgelapte jas.
‘Gaf oma ooit geld uit aan zichzelf?’
Ik glimlachte.
‘Ze hield van goede koffie.’
Lena lachte.
Een minuut later haalde Phoebe nog een foto uit de doos.
‘Ze hield van goede koffie.’
‘Margot.’
Ik boog me naar haar toe.
We stonden alle drie op de foto.
Ik was waarschijnlijk elf. Lena was klein en Phoebe was nog maar net ouder dan een kind.
Oma stond achter ons, met één hand op mijn schouder.
‘We waren er alle drie.’
Ik herinnerde me niet dat die foto was genomen.
Ik nam de foto uit Phoebes handen.
Daarna legde ik hem naast de laatste verjaardagskaart van oma, samen met de spullen die ik had besloten te bewaren.
Dit verhaal is fictie, geïnspireerd door waargebeurde gebeurtenissen.
