Opa gaf de map aan Eva.
Zij haalde het document eruit.
‘Het document bevestigt meer dan alleen de weigering tot betaling.’
Robert stak zijn hand uit.
‘Geef hier.’
Eva gaf hem een kopie.
Hij las.
Eerst snel.
Toen opnieuw.
Langzamer.
Zijn gezicht veranderde.
‘Wat is dit?’
Opa leunde tegen zijn bestelbus.
‘Uw handtekening.’
‘Ik zie mijn handtekening.’
‘Mooi.’
‘Ik bedoel dit.’
Hij tikte tegen een alinea onderaan.
Eva antwoordde:
‘Een bevestiging dat het werk volgens de overeengekomen specificaties is uitgevoerd, dat u geen gebreken aan het werk aanvoert en dat u uitsluitend vanwege uw eigen budgettaire situatie weigert het resterende contractbedrag te voldoen.’
Charlotte zette haar koffiekop neer op de stenen rand naast de voordeur.
‘Dat heeft hij gisteren niet zo uitgelegd.’
Opa keek haar aan.
‘Ik heb gezegd dat het document bevestigde dat het werk voltooid was en dat u weigerde het resterende bedrag te betalen.’
‘Maar u zei niet waarom dat belangrijk was.’
‘U zei dat ik het niet lelijk moest maken.’
Ze werd rood.
Ik begon het te begrijpen.
Het document was geen magische toestemming om hun huis leeg te halen.
Het was veel slimmer.
Opa had hen hun eigen verweer afgenomen.
Ze konden niet ineens beweren dat de kasten scheef waren.
Dat de afwerking slecht was.
Dat het verkeerde materiaal was gebruikt.
Dat hij de opdracht niet had voltooid.
Ze hadden zelf schriftelijk bevestigd dat het werk klaar was.
En dat ze niet betaalden omdat zij over hun budget waren gegaan.
Niet omdat opa iets verkeerd had gedaan.
‘Dat is alles?’ vroeg Robert.
Zijn zelfvertrouwen keerde terug.
‘U sleept me voor de rechter voor €5.700?’
Eva glimlachte niet.
‘Als dat nodig is.’
‘Succes.’
Hij wilde zich omdraaien.
‘We zijn nog niet klaar,’ zei ze.
Robert bleef staan.
Eva haalde een tweede dossier tevoorschijn.
‘Meneer De Vries heeft vanaf het begin uitzonderlijk zorgvuldig gewerkt.’
‘Dat weet ik.’
‘Dat betwijfel ik.’
Ze begon documenten op te noemen.
De oorspronkelijke offerte.
De opdrachtbevestiging.
De technische tekeningen.
De wijzigingen van de handgrepen.
De verplaatsing van de plank.
De nieuwe houtafwerking.
De extra materiaalkosten.
E-mails.
WhatsApp-berichten.
Foto’s.
Datums.
En bij iedere wijziging:
akkoord van Robert of Charlotte.
Opa had werkelijk alles bewaard.
Zelfs een bericht van Charlotte waarin stond:
Nieuwe beits is prima, ook met meerprijs. Als het maar vóór vrijdag af is.
En een bericht van Robert:
Plank 8 cm hoger. Extra arbeid akkoord.
Robert bladerde door de kopieën.
‘Dus?’
‘Dus,’ zei Eva, ‘bestaat er nauwelijks discussie over de vraag óf mijn cliënt het werk volgens afspraak heeft uitgevoerd.’
‘Ik heb nooit gezegd dat hij slecht gewerkt heeft.’
‘Uitstekend. Dat helpt.’
Ik moest mijn lach onderdrukken.
Toen wees Robert naar de deurwaarder.
‘En waarom is hij hier?’
‘Om vast te leggen wat er vandaag gebeurt en de relevante stukken formeel te betekenen waar nodig,’ zei Eva.
‘Welke stukken?’
Ze gaf hem een envelop.
Robert las de eerste pagina.
‘U meent dit serieus.’
‘Volledig.’
‘Voor €5.700.’
Opa sprak eindelijk.
‘Voor mijn werk.’
Robert keek hem aan.
‘Dat is hetzelfde.’
‘Nee.’
Opa liep een paar stappen naar voren.
‘Geld kan ik opnieuw verdienen. Tijd niet.’
Hij wees naar het huis.
‘Ik heb hier weken gewerkt.’
Toen naar Charlotte.
‘Ik heb een complete plank opnieuw gemaakt omdat u hem hoger wilde.’
Naar Robert.
‘Ik heb nieuwe onderdelen besteld nadat u voor de tweede keer van handgrepen veranderde.’
Hij wees naar zijn eigen handen.
‘Ik ben achtenzestig. Mijn knieën zijn niet meer twintig. Mijn rug ook niet. Maar ik heb iedere wijziging uitgevoerd omdat u ervoor betaalde.’
Robert wilde iets zeggen.
Opa ging door.
‘En toen alles klaar was, vertelde u mij dat u niet ging betalen omdat u dacht dat ik te oud en te klein was om er iets aan te doen.’
Niemand zei iets.
‘Dus nee,’ zei opa. ‘Het gaat niet alleen om €5.700.’
Hij tikte tegen het contract.
‘Het gaat erom dat mijn leeftijd geen korting is.’
Charlotte kruiste haar armen.
‘Maar u kunt die kasten toch niet zomaar meenemen.’
Opa knikte.
‘Dat klopt.’
Ze leek verrast.
‘Wat?’
‘U had gisteren gelijk over één ding. Ik kan niet zomaar uw woning binnenlopen en alles eruit trekken.’
Ik keek naar hem.
Daar was ik opgelucht over.
Opa vervolgde:
‘Daarom heb ik dat ook niet gedaan.’
Eva nam het over.
