‘Het eigendomsvoorbehoud en de overige contractuele bepalingen kunnen relevant zijn voor de rechtspositie van partijen, maar wat feitelijk kan worden teruggenomen nadat maatwerk duurzaam is aangebracht, is niet iets wat mijn cliënt eigenhandig op uw oprit gaat beslissen.’
Robert keek triomfantelijk.
‘Dus al dit theater betekent niets.’
‘Integendeel,’ zei Eva. ‘Het betekent dat we de correcte route volgen.’
Ze wees naar de envelop.
‘U hebt een formele betalingsvordering ontvangen. Als betaling uitblijft, kunnen rente en redelijke incassokosten worden gevorderd voor zover de wet en overeenkomst dat toelaten. Indien nodig vragen we een rechter om een uitspraak. Daarna kunnen verdere executiemaatregelen volgen binnen de wettelijke grenzen.’
Charlotte keek naar Robert.
‘Hoeveel gaat dit kosten?’
‘Niets,’ zei hij.
Eva keek haar aan.
‘Dat zou ik niet als uitgangspunt nemen.’
Toen gebeurde er iets onverwachts.
De buurman kwam naar buiten.
Een oudere man met een hond.
Hij keek naar opa.
‘Henk?’
Opa draaide zich om.
‘Theo?’
De man kwam dichterbij.
‘Wat doe jij hier?’
Ze kenden elkaar.
Natuurlijk kenden ze elkaar.
Opa had bijna vijftig jaar in het vak gezeten.
Theo bleek jaren eerder een aannemer te zijn geweest met wie opa regelmatig had samengewerkt.
‘Heb jij dat interieur gemaakt?’ vroeg Theo.
Opa knikte.
‘Prachtig werk.’
Robert onderbrak hen.
‘Dit is een privézaak.’
Theo keek naar hem.
‘Prima.’
Hij wilde verder lopen.
Toen zei Charlotte:
‘Die man probeert ons af te persen.’
Theo stopte.
Dat was een fout.
‘Henk?’
Opa antwoordde:
‘Ze hebben het resterende bedrag niet betaald.’
Theo keek naar Robert.
‘Waarom niet?’
‘Omdat de verbouwing te duur is geworden.’
Theo fronste.
‘Maar wat heeft Henk daarmee te maken?’
Niemand antwoordde.
Theo keek nog één keer naar opa.
‘Bel me als je een verklaring nodig hebt over je werk.’
‘Dank je.’
Daarna liep hij verder met zijn hond.
Robert keek alsof hij hem persoonlijk wilde verbieden ooit nog door die straat te lopen.
Ik dacht dat het daarmee afgelopen was.
Dat was het niet.
Opa had nog één kaart achter de hand.
Geen juridische truc.
Iets veel eenvoudigers.
Reputatie.
Die middag belde een interieurontwerper met wie opa vaker werkte.
Charlotte had haar de avond ervoor foto’s van de kamer gestuurd.
Ze wilde blijkbaar dat de ontwerper het eindresultaat op haar sociale media deelde.
De ontwerper herkende opa’s werk.
Ze belde hem om toestemming te vragen hem als maker te noemen.
Opa vertelde alleen:
‘De factuur is nog niet volledig betaald, dus ik wil voorlopig niet dat het project als afgeronde referentie wordt gebruikt.’
Geen beledigingen.
Geen openbare beschuldigingen.
Geen Facebooktirade.
Alleen de waarheid.
De ontwerper besloot niets te publiceren totdat het betalingsgeschil was opgelost.
Twee dagen later belde de aannemer die de rest van de renovatie had geleid.
Daarna een leverancier.
Toen nog een vakman.
Niet omdat opa een lastercampagne begon.
Juist niet.
Hij vertelde niemand meer dan nodig was.
Maar vakmensen praten met elkaar.
Vooral wanneer een klant na goedgekeurd maatwerk besluit een eindfactuur niet te betalen omdat hij denkt dat een zelfstandige toch niets zal doen.
Robert belde opa drie dagen later.
Ik zat toevallig bij opa aan de keukentafel toen zijn telefoon ging.
Hij zette hem op luidspreker.
‘Met Henk.’
‘Ik wil dit oplossen.’
Robert.
Opa nam een slok koffie.
‘Mooi.’
‘Ik betaal €3.000.’
‘Nee.’
‘Dat is meer dan de helft.’
‘Dat klopt.’
‘Dan zijn we klaar.’
‘Nee.’
‘Henk, wees redelijk.’
Opa keek naar mij.
Ik zag zijn mondhoek omhooggaan.
‘Ik ben heel redelijk geweest.’
‘€4.000.’
‘De factuur is €5.700.’
‘Je gaat toch geen maanden procederen om zeventienhonderd euro?’
‘U wilde gisteren €5.700 besparen omdat u dacht dat ik niets zou doen.’
Stilte.
‘Dus?’
‘Dus nu weet u dat ik wel iets doe.’
Robert hing op.
Een week later kwam het tweede voorstel.
€5.000.
Opa weigerde.
Charlotte belde hem daarna persoonlijk.
‘Meneer De Vries, dit loopt uit de hand.’
‘Daar ben ik het mee eens.’
‘Robert is koppig.’
‘Dat kan.’
‘Ik wil hier vanaf.’
‘Betaal de factuur.’
‘Kunt u niet iets laten vallen?’
‘Wat wilt u dat ik laat vallen?’
‘Een deel van de extra kosten.’
Opa pakte zijn map.
‘Welke wijziging wilt u niet betalen?’
