Toen keek hij naar zijn oude bandleden en richtte zich opnieuw tot de camera.
‘Maar even serieus. Deze idioten zijn al bijna mijn hele leven mijn vrienden. Ze zullen je helpen als je wilt proberen iets met muziek te doen. En als je dat niet wilt, zullen ze die beslissing ook respecteren.’
De mannen liepen weg en lieten mijn vader weer alleen achter.
‘Nog één ding. Open de lade onder de mengtafel. Daar ligt iets wat je zal helpen om te beginnen.’
Zijn stem trilde.
‘Ik wou dat ik een betere vader was geweest. Ik wou dat we meer tijd hadden gehad. Maar bovenal wou ik dat ik je had verteld hoe trots ik op je ben.’
Een traan gleed over zijn wang.
‘Ik hou van je, jongen. Dat heb ik altijd gedaan.’
Hij stak zijn hand uit naar de camera.
‘Dag, kampioen.’
Het scherm werd zwart.
Ik bleef daar zitten, niet in staat om te bewegen.
Toen boog ik voorover en barstte in tranen uit. Ik huilde harder dan ik tijdens de begrafenis had gedaan.
Uiteindelijk reikte ik onder de mengtafel en trok de lade open.
Binnenin stond een houten kistje vol enveloppen, zorgvuldig gerangschikt.
Op elke envelop stonden een maand en een jaar vermeld.
Ik opende er één.
Er zaten twee biljetten van honderd dollar en één van vijftig dollar in.
In een andere envelop zat precies hetzelfde bedrag.
In totaal waren het zestig enveloppen.
Elke afzonderlijke huurbetaling van 250 dollar die ik de afgelopen vijf jaar had gedaan.
Vijftienduizend dollar.
Boven op de enveloppen lag een briefje in het handschrift van mijn vader.
**Je hebt elke dollar zelf verdiend. Verspil deze kans niet zoals ik de mijne heb verspild.**
Ik drukte het briefje tegen mijn borst.
Vijf jaar lang had ik geloofd dat mijn vader mijn toekomst van me afpakte, 250 dollar per keer.
Maar al die tijd had hij, op zijn eigen koppige en verschrikkelijk verkeerde manier, geprobeerd die toekomst aan me terug te geven.
Ik keek naar het donkere computerscherm.
‘Dank je, pap,’ fluisterde ik. ‘Ik wou alleen dat je het me had verteld toen je er nog was.’
