‘Claire.’
Binnen enkele minuten vond ik zijn openbare aankondiging van de verloving.
Nathan glimlachte naast een vrouw die een schitterende ring droeg.
‘Ik kan niet wachten om samen aan ons eeuwige geluk te beginnen.’
‘Vorige week ontdekte ik dat hij verloofd is,’ herhaalde Vanessa.
Ik liet haar de foto zien.
‘Koopt hij die beloftes soms in de groothandel?’
Ze lachte en begon vervolgens te huilen.
Ik gaf haar een servet.
‘Luister, Vanessa. We zijn geen vriendinnen.’
‘Dat weet ik.’
‘Maar Lily stelt dezelfde vragen die Joel vijf jaar geleden stelde. Geen van beide kinderen verdient dit.’
‘Wat stel je voor?’
‘Dat Nathan eindelijk zijn verantwoordelijkheid neemt.’
Ik vertelde haar over de achterstallige alimentatie voor Joel en de schulden die Nathan had achtergelaten.
‘Hij heeft me verteld dat jij hem Joel niet wilde laten zien,’ gaf Vanessa toe.
‘Hij heeft het nooit gevraagd. Hij had mijn telefoonnummer, mijn adres en blijkbaar zelfs een informant in de buurt.’
Vanessa bedekte haar gezicht met haar handen.
‘Mijn moeder is dus echt een spion geworden voor die idioot.’
‘En dat ook nog onbetaald?’
‘Nee, hij betaalde haar huur.’
‘Geweldig. Hij kon geen kinderalimentatie betalen, maar had blijkbaar wel een budget voor surveillance.’
Vanessa schoot in de lach.
Daarna werd ze weer ernstig.
‘Sarah, wat als we hem er samen niet langer mee weg laten komen?’
‘Dat hoopte ik al dat je zou zeggen.’
We praatten nog een uur verder.
Toen we klaar waren, glimlachte Vanessa.
‘Dit gaat zijn donderdag behoorlijk verpesten.’
‘Mooi. Hij heeft al genoeg dinsdagen verpest.’
***
Die avond belde Ivy me.
‘Ik wilde je nooit pijn doen, Sarah.’
‘Je hebt vijf jaar lang informatie over mijn zoon doorgegeven.’
‘Nathan wilde weten hoe het met Joel ging.’
‘Dan had hij het Joel zelf moeten vragen.’
‘Ik dacht dat ik hielp.’
‘Je hebt Nathan geholpen om zijn verantwoordelijkheid als vader te ontlopen.’
‘Sarah…’
‘Dag, Ivy.’
Ik hing op.
***
De volgende ochtend belde Vanessa.
‘Alles is geregeld.’
‘Heeft hij ingestemd?’
‘Hij denkt dat we elkaar ontmoeten om onze scheiding te bespreken.’
‘Perfect.’
‘Hij zei zelfs dat hij alles vreedzaam wil regelen.’
Ik liet mijn koffiekopje bijna vallen.
‘Nathan? Vreedzaam?’
‘Wacht maar tot hij ziet wie er nog meer komt.’
Vijf jaar lang had Nathan het verhaal bepaald.
Op donderdag zouden Vanessa en ik eindelijk ons eigen einde schrijven.
***
Ik kwam vroeg aan in het restaurant.
Vanessa zat al aan tafel en bestudeerde de menukaart.
‘Ben je al aan het bestellen?’
‘Ik overweeg de duurste steak te nemen.’
‘Voel je je rijk?’
‘Nee. Ik stel me gewoon Nathans gezicht voor wanneer hij de rekening ziet.’
Ik lachte.
‘Ben je er klaar voor?’
‘Absoluut niet.’
Nathan kwam tien minuten te laat aan.
‘Vanessa, lieverd, ik heb erover nagedacht…’
Toen zag hij mij.
‘Sarah?’
‘Hallo, Nathan.’
Hij keek van de een naar de ander.
‘Wat is hier aan de hand?’
Vanessa glimlachte.
‘Verrassing. Je verleden en je heden ontmoeten elkaar eindelijk.’
‘Is dit een grap?’
‘Nog niet,’ zei ik. ‘Ga zitten.’
Hij bleef staan.
‘Vanessa, je zei dat je onze scheiding wilde bespreken.’
‘Dat wilde ik ook. Maar ik dacht dat je iemand moest ontmoeten die weet hoe het is om van jou te scheiden.’
Nathan werd rood.
‘Sarah, zij manipuleert je.’
‘Grappig. Ze zei al dat je dat zou zeggen.’
Vanessa stak een vinger op.
‘Eigenlijk zei ik dat hij je eerst jaloers zou noemen.’
Nathan keek haar woedend aan.
‘Zijn jullie allebei gek geworden?’
‘Nee,’ antwoordde ik. ‘We zijn alleen ons geduld kwijt.’
Ik opende mijn map.
‘Joel is nu elf. Vijf jaar lang heb je geen alimentatie betaald, Nathan. Mijn advocaat onderzoekt hoeveel je volgens onze echtscheidingsovereenkomst verschuldigd bent.’
Vanessa legde een tweede map naast de mijne.
‘En ik ben begonnen met de procedure om de alimentatie voor Lily veilig te stellen.’
Nathan staarde naar de papieren.
‘Gaan jullie me allebei aanklagen?’
