Frietjes eten met opa, in toko werken en wielrennen, maar waarom mag Jesse Klaver als kind nooit alleen op pad?
,,Natuurlijk. Ik ben blij hier te kunnen benadrukken dat de Westrand voor mij géén probleemwijk is. Dat heb ik nooit gezegd. Wel zijn er problemen. Woningen zijn opgekocht door huisjesmelkers die zes Polen in één huis zetten. De mensen voelen zich in de steek gelaten, het zit ze niet mee. Baan kwijt, de kosten voor zorg en huis stijgen en RBC is weg uit het betaald voetbal. Twintig procent stemt PVV, maar is helemaal geen racist. Men is vooral bezorgd om de toekomst van zichzelf en de kinderen.''
Wat is voor de bezorgde bewoners van de Westrand het alternatief voor het afgeven van een PVV-signaal, want die kant lijkt een deel van de wijk op te gaan?
,,Wilders geeft de mensen zondebokken, dat helpt niet. GroenLinks is ook een volkspartij, maar een brede volkspartij. We moeten met vertrouwen naar de toekomst kijken. Voor de Westrand en al die andere wijken die een zelfde sociale structuur hebben. Je vindt deze wijken ook in Almere en Dordrecht. In Den Haag is een rigoureuze wijziging nodig. Voortdurend wordt gekozen voor economie, in plaats van voor de mensen.''
Die economie zorgt voor banen die de bewoners van de Westrand verder helpen. Hoe kijkt u aan tegen de komst van steeds meer van die grote distributiecentra op bedrijventerrein Borchwerf II in uw Roosendaal, zoals die van Primark en Lidl? De gemeente juicht vanwege zoveel economische groei.
,,Ach, Borchwerf II. Ik heb daar samen met opa tegen geprotesteerd toen ik jong was. Het prachtige kapelletje De Kapelberg werd ingebouwd en landbouwgrond ging verloren. Daar was ik op tegen. Toen zat mijn weerstand tegen economisme er dus al in. Hoeveel werkgelegenheid die distributiecentra opleveren, weet ik niet. Dus is het lastig om hier een goed antwoord op te geven. Ik ben kritisch op de bouw van deze distributiecentra omdat op andere bedrijventerreinen als Majoppeveld en Borchwerf I volop loodsen leeg staan. Dat zag ik al toen ik al kind trainingsrondjes reed op mijn racefiets.''
U rijdt uw rondjes nu door de duinen bij Den Haag. U fietste als kind dus ook op de racefiets?
,,Meer dan alleen trainingsrondjes. Ik voelde me een echte wielrenner. Voor wielervereniging De Zuidwesthoek reed ik wedstrijden bij de nieuwelingen toen ik 16, 17 jaar was. Een groot succes was dat trouwens niet. Op de rechte weg ging het prima, het verteren van de meters. Maar in het peloton was ik bang, zeker in de bochten. Gek eigenlijk, in de politiek heb ik helemaal geen angst voor het gedrang. Ook daar moet je jezelf soms verstoppen in het peloton, op het juiste moment demarreren en soms een ander op het kantje zetten. Ik stopte met wedstrijden toen ik naar Den Bosch verhuisde voor de studie Social Work, maar ben altijd blijven fietsen.''
