Ik had deze vraag verwacht.
‘Je werk wordt beoordeeld op je prestaties, je integriteit en de manier waarop je met je verantwoordelijkheden omgaat. Niet op het gedrag van je vrouw. Maar als je ooit bedrijfsvoordelen hebt geregeld zonder de juiste toestemming, zullen we dat afzonderlijk onderzoeken.’
Zijn schouders zakten.
‘Ik begrijp het.’
‘Mooi. Dan kunnen we dit gesprek morgen op kantoor voortzetten. Vanavond wil ik dat het personeel gewoon zijn werk kan doen.’
Ik liet hem achter in de gang en ging naar mijn eigen suite.
Ik had nog een belangrijke beslissing te nemen.
De volgende avond zou er een tweede evenement plaatsvinden in de balzaal: een receptie ter ere van de nieuwe renovatie van het Grand Meridian. Verschillende zakenpartners, medewerkers en investeerders zouden aanwezig zijn.
Ik had aanvankelijk niet gepland om zelf te spreken.
Maar nu wist ik dat ik dat wel moest doen.
Niet om Eleanor te vernederen.
Om duidelijk te maken dat niemand het recht had iemand anders als minderwaardig te behandelen.
De ochtend na het feest
Om acht uur ‘s ochtends stond Sophie voor mijn appartement.
Ik deed de deur open en zag meteen dat ze nauwelijks had geslapen. Haar make-up was uitgelopen en ze hield haar handtas tegen haar borst alsof ze zich eraan vastklampte.
‘Claire, mogen we praten?’
Ik stapte opzij.
Ze ging aan de keukentafel zitten en keek naar haar handen.
‘Ik wist niet dat Eleanor zo zou reageren,’ begon ze.
‘Maar je wist wel dat ze me wegstuurde.’
Sophie sloot haar ogen.
‘Ja.’
‘En je vroeg me om te vertrekken.’
‘Ik was bang.’
‘Waarvoor?’
Ze keek op.
‘Voor wat ze zou zeggen. Voor wat Daniel zou denken. Voor het idee dat zijn familie me niet meer zou accepteren.’
Ik zette twee koppen koffie neer.
‘En wat dacht je dat ik zou denken toen mijn eigen zus me liet vertrekken alsof ik een vreemde was?’
Ze begon te huilen.
‘Ik weet het. Ik heb er de hele nacht aan gedacht.’
Ik ging tegenover haar zitten.
‘Ik heb je geholpen omdat ik van je houd, Sophie. Niet omdat ik verwachtte dat je me daarvoor iets verschuldigd zou zijn.’
‘Dat weet ik.’
‘Maar liefde betekent niet dat ik altijd degene moet zijn die de klappen opvangt om jouw leven gemakkelijker te maken.’
Sophie veegde haar tranen weg.
‘Ik had je moeten verdedigen.’
‘Ja.’
Dat ene woord leek haar harder te raken dan een lange toespraak.
Ze haalde diep adem.
‘Daniel weet wat er gebeurd is. Hij was er kapot van toen hij hoorde dat ik je had gevraagd te vertrekken.’
‘Heeft hij Eleanor aangesproken?’
‘Ja. Hij heeft haar gezegd dat ze zich moest verontschuldigen.’
‘En wat zei ze?’
Sophie aarzelde.
‘Ze zei dat jij haar had uitgedaagd en dat ze alleen de sfeer van het feest wilde beschermen.’
Ik keek haar aan.
‘Heeft ze dat echt gezegd?’
Ze knikte.
‘Daniel geloofde haar eerst. Maar toen vertelde een van de gasten hem wat er werkelijk was gebeurd.’
Ik zweeg.
Sophie pakte haar kop koffie, maar dronk niet.
‘Ik wil het goedmaken.’
‘Dat kun je niet in één ochtend doen.’
‘Wat moet ik dan doen?’
Ik dacht even na.
‘Begin met eerlijk te zijn. Tegen jezelf, tegen Daniel en tegen mij. Je hoeft me niet te vertellen dat je van me houdt. Dat weet ik. Ik wil zien dat je me respecteert wanneer het moeilijk wordt.’
Sophie knikte langzaam.
Voordat ze vertrok, omhelsde ze me.
Ik omhelsde haar terug, maar ik beloofde niet dat alles meteen weer goed zou zijn.
Vergeving kon beginnen met een gesprek.
Vertrouwen moest opnieuw worden opgebouwd.
Eleanor ontdekt de waarheid
Om elf uur die ochtend ontving Eleanor een telefoontje van het hotel.
De gratis suite die ze voor zichzelf en haar familie had laten reserveren, was niet langer beschikbaar. De extra champagne die ze had besteld, was verwijderd uit de aanvullende bestelling omdat daarvoor geen goedgekeurde betaling was geregistreerd.
Ook kreeg ze te horen dat de factuur voor het verlovingsfeest volgens de oorspronkelijke overeenkomst moest worden voldaan.
Ze belde onmiddellijk Richard.
‘Wat gebeurt hier?’ vroeg ze zonder hem te begroeten. ‘Ze hebben onze suite geannuleerd! En nu zeggen ze dat we moeten betalen voor dingen die jij had geregeld.’
Richard stond op dat moment in zijn kantoor.
‘Je moet rustig blijven.’
‘Rustig blijven? Ik heb bijna tweehonderd mensen ontvangen! Wat moeten die gasten wel niet denken?’
‘De gasten hebben hun feest gehad. Het hotel heeft zijn diensten geleverd.’
‘Je begrijpt het niet. De manager zei dat de eigenaar persoonlijk opdracht heeft gegeven.’
Richard sloot zijn ogen.
‘Ik weet wie de eigenaar is.’
Er viel een stilte.
‘Wat bedoel je?’
‘Claire Carter bezit het hotel.’
Eleanor lachte kort, alsof hij een slechte grap had gemaakt.
‘Dat is onmogelijk.’
‘Het is waar.’
‘Claire? De zus van Sophie? Die vrouw die gisteren in die eenvoudige jurk kwam opdagen?’
Richard sprak nu met een scherpere stem.
‘Ja. Die vrouw.’
