Wat voor de meesten inmiddels heel gewoon is, voelt voor de 73-jarige Anne als weer een bewijs dat je als oudere niet meer meetelt. Ze ging vorig weekend met een kennis wat eten en verwachtte niks geks. Een tafel. Een papieren kaart. Een serveerster die vraagt wat je wil drinken. Maar die tijd lijkt echt voorbij.
“Er lag helemaal niets op tafel,” zegt Anne. “Geen menukaart, geen papier. Alleen zo’n zwart-wit blokje. Ik had geen idee wat dat moest voorstellen.”
Dat blokje bleek een QR-code. De serveerster wees ernaar en zei dat je met je telefoon de menukaart kon openen. Daar ging het mis. Anne heeft geen smartphone. En ze wil er ook geen.
“Ik ben 73. Ik ga toch niet met een computer aan tafel zitten om een kopje soep te bestellen.”
Zonder telefoon lijk je niet meer mee te tellen
Volgens Anne raken ouderen steeds vaker buiten de boot. Niet expres misschien, maar zo pakt het wel uit. “Er zijn heel veel mensen van mijn leeftijd zonder smartphone. Of ze hebben er eentje, maar geen idee hoe dit soort dingen werkt. Toch wordt gedaan alsof je dat gewoon moet kunnen.”
Geen telefoon, geen menu. Geen menu, geen bestelling. En zonder bestelling geen eten. “Het is eigenlijk heel simpel: als je niet digitaal mee kunt, lig je eruit.”
Ze benadrukt dat het geen onwil is. “Ik heb mijn hele leven gewerkt. Ik heb me altijd aangepast. Maar nu lijkt alles via schermen en codes te moeten. Zelfs iets simpels als uit eten gaan.”
