DEEL 2
Lorenzo bleef in de deuropening staan.
Mia zat op het tapijt naast Isabella’s rolstoel en had haar kleine hand op Isabella’s knie gelegd.
“Waarom denk je dat?” vroeg hij.
Mia keek naar hem alsof het antwoord vanzelfsprekend was.
“Omdat ze haar voet beweegt.”
Niemand zei iets.
Isabella’s glimlach verdween.
Clara, die achter Lorenzo was komen staan, werd bleek.
“Mia,” fluisterde ze. “Kom hier.”
Maar Lorenzo stak zijn hand op.
“Wacht.”
Hij liep langzaam de kamer binnen en hurkte voor zijn dochter neer.
“Isabella?”
Ze keek weg.
“Wat bedoelt ze?”
“Niets.”
“Mia zegt dat je je voet beweegt.”
“Ze is drie.”
“Dat weet ik.”
Isabella klemde haar handen om de armleuningen.
“Papa, laat het.”
Maar Mia begreep niets van de spanning.
Ze wees naar Isabella’s rechtervoet.
“Ze doet het als ze lacht.”
Lorenzo keek.
Niets.
“Mia,” zei Clara voorzichtig, “we moeten gaan.”
“Nee.”
Het woord kwam van Isabella.
Iedereen keek naar haar.
Ze slikte.
“Laat haar blijven.”
Lorenzo ging naast zijn dochter zitten.
“Isabella, heb je iets gevoeld?”
Ze sloot haar ogen.
“Misschien.”
“Wanneer?”
“Een paar weken.”
Zijn gezicht veranderde.
“Een paar weken?”
“Niet echt voelen. Meer… iets.”
“Waarom heb je niets gezegd?”
Nu keek ze hem wel aan.
“Omdat ik wist wat jij zou doen.”
“Wat zou ik doen?”
“Dit.”
Ze wees naar hem.
“Je zou meteen artsen bellen. Specialisten. Iedereen zou weer naar mijn benen kijken. Iedereen zou weer zeggen: probeer dit, probeer dat, nog één keer, Isabella.”
Haar stem brak.
“En als het dan niets was, zou jij weer die blik krijgen.”
“Welke blik?”
“Alsof ik je teleurgesteld heb.”
Lorenzo trok zichtbaar wit weg.
“Ik heb nooit—”
“Jawel.”
Isabella begon te huilen.
“Niet expres. Maar iedere keer als een behandeling niet werkte, keek je naar mij alsof je iets verloren had.”
Lorenzo zei niets.
“Dus ik wilde niet meer hopen.”
Dat was misschien de eerste keer dat Clara medelijden met hem voelde.
Niet met de machtige zakenman voor wie iedereen in de stad ruimte maakte.
Met de vader die zoveel had geprobeerd dat zijn dochter zijn hoop inmiddels als druk ervoer.
Mia tikte tegen Isabella’s knie.
“Doe het.”
Isabella veegde haar tranen weg.
“Wat?”
“Je teen.”
“Mia—”
“Toe.”
Isabella keek naar haar rechtervoet.
We wachtten.
Vijf seconden.
Tien.
Toen gebeurde het.
De grote teen bewoog.
Nauwelijks.
Een paar millimeter.
Maar hij bewoog.
Lorenzo stopte met ademen.
Clara sloeg haar hand voor haar mond.
Isabella zelf keek alsof ze een geest had gezien.
“Nog een keer,” fluisterde Lorenzo.
Isabella probeerde.
Niets.
Zijn gezicht viel.
Meteen.
Isabella zag het.
“Zie je?”
